Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Γκρίνια και ένταση στο Εθνικό Θέατρο

Στενεύουν τα οικονομικά και τα μεγαλεπήβολα σχέδια για 21 παραγωγές δείχνουν δύσκολο να πραγματοποιηθούν. 


Aσχημα ξεκίνησε το Εθνικό Θέατρο. Πριν ακόμη ανοίξει η χειμερινή θεατρική περίοδος άρχισαν οι διαφωνίες, οι γκρίνιες, οι δυσκολίες.

Η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου άφησε τη μία από τις τέσσερις παραστάσεις που επρόκειτο να σκηνογραφήσει, ο Δημήτρης Μαυρίκιος την «Κόλαση» του Δάντη (επί τέσσερις μήνες μετέφραζε σε έμμετρο στίχο για να ανεβάσει τον Μάρτιο την παράσταση), γιατί ζούσε τη δική του κόλαση ασυνεννοησίας με την πρώτη κρατική σκηνή.

Στο μεταξύ το Δ.Σ. παραμένει χωρίς πρόεδρο μετά την παραίτηση του Σταύρου Ξαρχάκου, τα οικονομικά στενεύουν, η περικοπή της τάξης του 10% στην τακτική επιχορήγηση του Εθνικού Θεάτρου που ανέρχεται σε 670.000 ευρώ, περίπου, επιβεβαιώθηκε από το θέατρο, το οποίο όπως φαίνεται ούτε μεγάλο «μαξιλαράκι» είχε ούτε μεγάλα έσοδα από τις καλοκαιρινές του παραγωγές.

Αναζητεί λύσεις οικονομίας ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Σωτήρης Χατζάκης και είναι θεμιτό. Ολοι έχουμε υποστεί περικοπές. Δεδομένης όμως της κρίσης θα έπρεπε, όταν ανέλαβε το τιμόνι, να έχει προβλέψει ότι 21 παραγωγές είναι πολλές, πάρα πολλές, σε μια τέτοια εποχή που όλα ανατρέπονται όταν δεν καταρρέουν. Κι επειδή κάποιοι του επιτέθηκαν πριν ακόμη αναλάβει, θα έπρεπε

Η Κεντρική Σκηνή να ζυγίσει ακόμη περισσότερο τον νέο προγραμματισμό στον οποίο είναι φανερό πως θέλει να συνδυάσει την εμπορική απήχηση με την καλλιτεχνική ανησυχία.

Οι επιλογές, βεβαίως, τόσων καλλιτεχνών που σημειώνουν επιτυχία στο ελεύθερο θέατρο (Μπέζος, Λαζόπουλος, Φιλιππίδης, Παναγιωτοπούλου κ.ά.), τους οποίους παρά την κρίση ήθελε επίσης να τους συνδυάσει όλους στο Εθνικό και μάλιστα στην ίδια σεζόν, παραήταν επικίνδυνη επιλογή. Πώς να χωρέσουν όλα τα σχέδια; Και να τώρα που άρχισαν οι γκρίνιες, οι παρεμβάσεις όπως λένε πολλοί, κι εκείνος πρέπει να βρει πώς θα συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο στο θέατρο. Πολλές παραστάσεις, πολλές ομάδες, πολλές συμμετοχές καλλιτεχνών σε δυο - τρεις παραγωγές, αλλά το ερώτημα είναι πόσοι απ’ αυτούς πληρώνονται. Στις κρατικές σκηνές οι καλλιτέχνες ξέρουν ότι θα αμειφθούν. Στο υπόλοιπο θέατρο, ένας μικρός αριθμός σχημάτων πληρώνει τα αυτονόητα (δεν αρκούν να ζήσεις). Το μεγαλύτερο μέρος των ηθοποιών εργάζεται με ποσοστά της συμφοράς και το μεγαλύτερο μέρος των νέων δημιουργών ζει υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Στη θεατρική αγορά η συμμετοχή έχει πάρει τη μορφή εθελοντισμού και η ανασφάλεια έγινε καθεστώς στους νέους πυρήνες δημιουργίας.

Δεν είναι, λοιπόν, καιρός για μεγαλομανίες, αντισυν αδελφικές συμπεριφορές, ανταγωνισμούς, ηθοποιούς χωρισμένους σε στρατόπεδα, επεμβάσεις στο έργο των άλλων, αυλές σκηνοθετών, τσιφλίκια διευθυντών και νεόκοπων στελεχών, για σχέδια που βγάζουν άλλους από το παιχνίδι ή που δεσμεύουν άτομα τα οποία θέλουν να εργαστούν.

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ /kathimerini.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

linkwithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...