Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

O άγνωστος Ανδρέας Παπανδρέου στην παθιασμένη ζωή του στην Αμερική -Ανάμεσα σε δύο γυναίκες ή μήπως τρεις;

Σε μια βιογραφία-ποταμό που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός (σε μετάφραση Χρήστου Οικονόμου και πρωτότυπο τίτλο Andreas papandreou: the making of a Greek demokrat and political maverick ), ο συγγραφέας Σπύρος Δραΐνας αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο της πολιτικής σταδιοδρομίας του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο συγγραφέας Σπύρος Δραΐνας τύγχανε να γνωρίζει τον Παπανδρέου από τα φοιτητικά χρόνια, αλλά και από τη θέση του συνιδρυτή του ΠΑΚ (οι μεταξύ τους επιστολές είναι που αποτέλεσαν τα σπάργανα του Καταστατικού του ΠΑΚ). Ο Δραΐνας επιμένει ότι τα ψήγματα του χαρακτήρα και των φιλοδοξιών του Ανδρέα διαφαίνονταν από τότε, εκπλήσσοντας με τον παθιασμένο χαρακτήρα του ακόμη και τους οικείους του - όπως τη Μαργαρίτα, η οποία θα τον έβλεπε με έκπληξη κάποια χρόνια αργότερα να μασάει βότσαλα για να αποκτήσει τη σωστή άρθρωση του ρήτορα όπως έκανε ο αρχαίος Δημοσθένης.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

O Σταύρος Θεοδωράκης την «πέφτει» στην τηλεόραση για τη μικρή Μαρία: Πολιτικά ζόμπι και τηλεοπτικοί δράκουλες...

Με τίτλο σε διάλεκτο Ρομά «Μπέλκι σίμαν άκος;» που σημαίνει «μήπως έχω δίκιο;» ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης καταγγέλλει τα ζόμπι και τους δράκουλες, όπως τους αποκαλεί, της ελληνικής τηλεόρασης για την περίπτωση της μικρής Μαρίας.

Γράφει στο protagon.gr

Τελικά, η ξανθιά Μαρία είναι Τσιγγάνα. Και αυτοί που τη μεγάλωσαν στα Φάρσαλα δεν ήταν έμποροι παιδικών οργάνων, αλλά μικροαπατεώνες. Πλαστογραφούσαν χαρτιά για να παίρνουν επιδόματα. Όπως κάνουν και άλλοι εκατό χιλιάδες Έλληνες, αν συνυπολογίσουμε αυτούς που παίρνουν παράνομα αναπηρικές συντάξεις, αυτούς που δεν δηλώνουν τον θάνατο των γονιών τους για να εισπράττουν τη σύνταξή τους, αυτούς που παρουσιάζουν πλαστά πτυχία για να διοριστούν, αυτούς που χωρίζουν για να πάει ο κανακάρης τους μειωμένη θητεία ή για να αλλάξει ΑΕΙ η κόρη τους... Αλλά όλοι αυτοί γιατί δεν είναι πρώτη μούρη στα αστυνομικά δελτία; Γιατί, δηλαδή, οι τυφλοί στη Ζάκυνθο -που δεν είναι τυφλοί- δεν προφυλακίσθηκαν; Γιατί δεν μοιράστηκαν οι φωτογραφίες τους; Να σας πω εγώ το γιατί: Γιατί όλοι αυτοί δεν ήταν «σκατόφατσες». Αυτός ήταν ο χαρακτηρισμός για το αντρόγυνο των Φαρσάλων - και μην το αρνηθείτε. Πολιτικά ζόμπι και τηλεοπτικοί δράκουλες κοίταξαν τις φωτογραφίες τους και αποφάνθηκαν: «Μα φαίνονται από τις φάτσες». Και μετά συμφώνησαν: «Την έχουν στο αίμα τους την παρανομία».

Προσπάθησα την πρώτη μέρα που «έσκασε το θέμα» να πω στα «ζόμπι» και τους «δράκουλες» ότι «πριν μιλήσεις για τους Τσιγγάνους» μάθε ποιοι είναι και σκέψου γιατί κάνουν αυτά που κάνουν. Είναι γεγονός ότι αρκετοί Τσιγγάνοι – κυρίως στους καταυλισμούς – είναι παραβατικοί. Κλέβουν τον χαλκό, πουλάνε χασίσι, διακινούν «μαϊμούδες» και τα τελευταία χρόνια, κάποιοι, εκδίδουν τα κορίτσια τους στα στενά της Μάρνης. Αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η συμβολή των Τσιγγάνων στο έγκλημα. Οι Ρομά δεν έχουν συμμετοχή στο «βαρύ έγκλημα» (ανθρωποκτονίες, ένοπλες ληστείες, απαγωγές, οικονομικά κακουργήματα). Δες και τις φυλακές, είναι γεμάτες από «ψιλικατζήδες» Τσιγγάνους.
Τι έγινε, όμως, τα τελευταία 20-30 χρόνια και οι «σκηνίτες Τσιγγάνοι» από «πολύχρωμα μπουλούκια» έγιναν «εφιάλτης για τις τοπικές κοινωνίες» (ο χαρακτηρισμός ανήκει σε δήμαρχο που περιηγήθηκε αυτές τις μέρες σε όλα τα «εθνικά κανάλια»); Οι αιτίες σχετίζονται με τις δουλειές (ή, μάλλον, τις αναδουλειές) και την... τηλεόραση. Δεν αστειεύομαι και θα σας το κάνω λιανά. Τα παραδοσιακά επαγγέλματα των «περιπλανώμενων Τσιγγάνων» - καρεκλάδες, γανωτήδες, καλαθάδες - εξαφανίστηκαν τη δεκαετία του '80. Η είσοδος εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών τη δεκαετία του '90 έφερε την «ολοκληρωτική χρεοκοπία» των καταυλισμών. Οι «γύφτοι» και οι «γύφτισσες» που μέχρι τότε μάζευαν ελιές, πορτοκάλια, φράουλες, κεράσια, αντικαταστάθηκαν από Αλβανούς, Ινδούς, Μπαγκλαντεσιανούς, Βούλγαρους. Αρκετοί Τσιγγάνοι βγήκαν στη γύρα, παράνομα όμως, αφού η πολιτεία δεν ήθελε να δώσει «καμία άδεια μικροπωλητή». Λίγα χρόνια αργότερα βέβαια, οι βουλευτές μας μοίρασαν διακομματικά δεκάδες χιλιάδες άδειες μικροπωλητών στους Έλληνες που ήρθαν από τον Πόντο – καταστρέφοντάς τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Κάπως έτσι διδάχτηκαν οι Ρομά τη νεοελληνική αρχή «όλα είναι παράνομα και όλα επιτρέπονται». Ταυτόχρονα, γαλάζιοι και πράσινοι κομματάρχηδες άρχισαν να πουλάνε προστασία στους καταυλισμούς. Πεντοχίλιαρα στις εκλογές -που μετά έγιναν πενηντάευρα- και στη συνέχεια διευκολύνσεις για «καμιά αναπηρική» ή «κανένα επίδομα». Ο παρασιτισμός, σε πολλές περιπτώσεις, έγινε ο κανόνας. «Οι πολιτικοί, λοιπόν, φταίνε», μπορούμε να ομονοήσουμε, αλλά το κομμάτι δεν τελειώνει εδώ.

Κάντε με το μυαλό σας ένα πείραμα. Σκεφτείτε τον εαυτό σας μικρό στο χωριό του παππού σας, να μεγαλώνει χωρίς σχολείο, χωρίς βιβλία, χωρίς θεάματα, μόνο με την τηλεόραση ανοιχτή. Σε αυτή την κατάσταση ανατρέφονται οι Έλληνες Τσιγγάνοι τα τελευταία 30 χρόνια. Θα μου πεις, παλιά πώς μεγάλωναν; Πήγαιναν στα ΑΕΙ; Όχι, οι Τσιγγάνοι δεν είχαν ποτέ καλή σχέση με το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλωστε η γλώσσα τους η Ρομανί είναι προφορική, δεν γράφεται, άρα δεν υπάρχει και ανάγνωση. Παλιά όμως τον ρόλο της εκπαίδευσης έπαιζε η «φυλή», η κοινότητα. Το χώμα είχε τις δικές του αξίες. Όποιοι δούλευαν πρόκοβαν – αυτοί ήταν το πρότυπο. Τώρα οι αξίες νοθεύτηκαν και αυτή η άγνωστη που προστέθηκε στην παρέα -η τηλεόραση- άρχισε να διδάσκει νέα πρότυπα. Το ίδιο που συνέβη και στα χωριά της «ανατολικής» Ευρώπης. Θα έχετε ακούσει για τη συμβολή της τηλεόρασης στην απόφαση των κοριτσιών της Τσεχίας, της Ρωσίας, να γίνουν πόρνες στη φανταχτερή Ευρώπη. Δεν μιλώ για τις ειδήσεις – αφήστε τα αυτά και σκεφτείτε τα μηνύματα που περνάει «το κουτί» σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία άλλη πηγή παιδείας. Σκεφτείτε εν ανάγκη την «καμένη» γειτόνισσά σας. «Και τι να κάνουμε;», θα μου πείτε. «Να πάρουμε τις τηλεοράσεις από τους καταυλισμούς;». Όχι (αν και δεν θα ήταν κακή ιδέα). Να πάρουμε τα παιδιά από τους καταυλισμούς και να τα στείλουμε σχολείο. Αυτή ήταν η μεγάλη μάχη που χάσαμε τις περασμένες δεκαετίες. Κάπου, κάποτε, υπήρξαν βέβαια ορισμένοι φωτισμένοι δάσκαλοι, αλλά εδώ μιλάμε για τον κανόνα. Τα παιδιά των σκηνιτών δεν πηγαίνουν σχολείο. Εγώ είμαι υπέρ των «σχολείων του δρόμου» (το έκαναν και στην Ισπανία), οι ξερόλες της Ευρώπης θα σου πουν ότι πρέπει να τα βάλουμε στα δημόσια σχολεία της περιοχής τους. Αλλά δεν θα μαλώσουμε (τώρα) γι' αυτό. Σημασία έχει ότι αποτύχαμε και αφήσαμε τους Ρομά στο έλεος των λαθών μας. Αλλά πολύ μακρηγόρησα...

*«Μπέλκι σίμαν άκος;» σημαίνει «μήπως έχω δίκιο;».

Υ.Γ.: Από τις ειδήσεις έμαθα ότι «η Μαρία αναμένεται να μεταφερθεί σε ένα ίδρυμα της Βουλγαρίας και στη συνέχεια να δοθεί σε ανάδοχη οικογένεια». Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δηλαδή, θα τη χωρίσουν από τους ανθρώπους που τη μεγάλωσαν; Οι παιδοψυχολόγοι δεν διδάσκουν ότι «η χειρότερη οικογένεια είναι καλύτερη από το καλύτερο ίδρυμα»; Αλλά, ξέχασα - αυτά αφορούν εμάς τους Ευρωπαίους, όχι και τους «κωλόγυφτους».

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Ο Μάνος Χατζιδάκις για τον Μεταξά και το ΟΧΙ: Πιστεύαμε σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι [βίντεο]

Οπως πάντα χωρίς καμία διάθεση αυτολογοκρισίας, απολύτως ευθαρσώς, ο Μάνος Χατζιδάκις, πολύτιμος και ουσιαστικός μέχρι το τελευταίο του κύτταρο, δεν δίστασε σε ανύποπτο χρόνο να μιλήσει και για την 28η Οκτωβρίου, το ΟΧΙ και τη δική του οπτική.

Ακούμε στο σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο: «Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Spiegel: Πελατειακές σχέσεις και λαϊκισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα

Η οικονομική ύφεση πλήττει ιδιαίτερα την μεσαία τάξη στην Ελλάδα υποστηρίζεται σε έρευνα που δημοσιεύει η ηλεκτρονική έκδοση του Spiegel Online.

Στην έρευνα που έκαναν η Φραγκίσκα Μεγαλούδη και ο Στέλιος Παπαρδέλας αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

«Ηράκλειο 2013. Ο Γιώργος Κουτσογιάννης δεν έχει χρόνο για πολιτική. Είναι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να σώσει την οικογενειακή του επιχείρηση. Το εμπορικό του κατάστημα βρίσκεται σε μια από τις παλαιότερες οδούς του Ηρακλείου, πρωτεύουσα της Κρήτης. Άδεια μαγαζιά και άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή δεν είναι πλέον σπάνιο φαινόμενο για τον δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Και ο σαραντατριάχρονος πρέπει να δώσει τη δική του μάχη για να μην χρεοκοπήσει η επιχείρηση που κληρονόμησε από τον πατέρα του.

«Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε το 2010», διηγείται ο Κουτσογιάννης. «Τότε ο τζίρος μειώθηκε κατά 90%. Σε ένα καλό μήνα το μαγαζί αποφέρει 500 ευρώ, ενώ έχει πάγια μηνιαία έξοδα 1300 ευρώ. Δεν έχω τη δυνατότητα πια να πληρώνω τις εισφορές στο ασφαλιστικό μου ταμείο και δεν τις πληρώνω». Με τη γυναίκα του και τα τρία του παιδιά μετακόμισαν στο σπίτι της μητέρας του, ενώ έχουν μειώσει δραστικά τα έξοδα τους. Γάλα αγοράζουν μόνο σε προσφορά και δεν έχουν τη δυνατότητα για κάτι τόσο απλό, όπως ένα παγωτό για τα παιδιά. «Νιώθω», λέει, «σαν να γλίστρησε η ζωή μου μέσα από τα δάχτυλά μου».

Σαν τον Κουτσογιάννη είναι πολλοί, καθώς η οικονομική ύφεση διανύει τον έκτο χρόνο και η κρίση πλήττει τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα. Από το 2009, το εισόδημα έχει μειωθεί κατά 30% και ο αριθμός των φτωχών μέσα σε δύο χρόνια, απο το 2009 εως το 2011, αυξήθηκε κατα 200,000 αγγίζοντας τα 2,3 εκατομμύρια, σε ένα πληθυσμό δέκα εκατομμυρίων. Το ένα τρίτο των ανθρώπων είναι άνεργοι.

Στην έρευνα τονίζεται πως αν κάποιος στην Ελλάδα θέλει να κατανοήσει τις αιτίες της σημερινής κρίσης, πρέπει να ανατρέξει στη δεκαετία του 70. Το τέλος της επτάχρονης δικτατορίας, τον Ιούλιο του 1974, καταγράφεται ως η πιο σημαντική ημερομηνία στη νεότερη ελληνική ιστορία. Τότε δημιουργήθηκαν νέες πολιτικές ελίτ που διεκδικούσαν σταθερή εκλογική βάση. Το κλειδί γι αυτό ήταν οι πελατειακές σχέσεις και ο λαϊκισμός.

Και συνεχίζει:

«Η πρώτη εκλεγμένη συντηρητική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή κρατικοποίησε τράπεζες, μέσα μεταφοράς και ναυπηγεία. Το αποτέλεσμα ήταν ένας δημόσιος τομέας στον οποίο έβρισκαν θέση οι κομματικοί φίλοι. Ο διάδοχος του Κ. Καραμανλή, ο σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου συνέχισε την πελατειακή πολιτική από το 1981, ενώ παράλληλα είχε υποσχεθεί και ριζικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.

Οι πολιτικοί μοίραζαν δώρα. «Παράλληλα υπήρχαν ήδη απο τις δεκαετίες του εβδομήντα και του ογδόντα πολλά προβλήματα: πληθωρισμός, δύο πετρελαϊκές κρίσεις, αποβιομηχάνιση. Οι οικονομικές ελίτ της χώρας στερέωσαν ένα σύστημα προβληματικό», λέει ο Ευστράτιος Τσοτσορός καθηγητής οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής μεταρρύθμισης στο Πάντειο πανεπιστήμιο. «Και το έκαναν αυτό εις βάρος της ανταγωνιστικότητας για να εξασφαλίσουν το προσωπικό τους όφελος».

Οι Έλληνες έγιναν πλουσιότεροι, αλλά αυτό είχε ελάχιστη σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας».

Όλα αυτά συνέβαιναν πολύ πριν την είσοδο στο ευρώ, που σηματοδοτεί και την υποτιθέμενη πτώση. Όταν εισήχθη το ενιαίο νόμισμα, το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος εκτοξεύτηκαν. Ο δανεισμός στη δεκαετία του ενενήντα αυξήθηκε κατά μέσο όρο 4% του ΑΕΠ φτάνοντας πλέον το 10%. Το ευρώ έφερε την ψευδαίσθηση της ευημερίας, αλλά οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης ήταν στο πλαίσιο των αναποτελεσματικών πολιτικών που εφάρμοσαν οι πολιτικοί στη δεκαετία του εβδομήντα. Παρόλα αυτά η ανάπτυξη στην Ελλάδα είχε θεωρηθεί θετική. «Οι οικονομικές προοπτικές στην Ελλάδα φαίνονται καλές», έγραφαν οι Times το 2007.

Οικονομολόγοι και αναλυτές αισιοδοξούσαν ότι η Ελλάδα θα διατηρήσει τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Μόλις στο τέλος της δεκαετίας του 2000 και όταν ξεκίνησε η κρίση, άρχισε και η κριτική για τον δήθεν πολυτελή τρόπο διαβίωσης των Ελλήνων.

«Ο φόβος και η οργή του κόσμου πηγάζει από το γεγονός ότι οι πολιτικές και οι οικονομικές ελίτ δείχνουν να μην έχουν επηρεαστεί από την κρίση» τονίζεται στην έρευνα.
Enhanced by Zemanta

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Το μανιφέστο του Μάνου Χατζιδάκι «Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή»


Eίχε τα γενέθλια του σαν σήμερα. Ο κορυφαίος, αξεπέραστος της ελληνικής μουσικής και πνευματικότητας Μάνος Χατζιδάκις αποτελεί συνεχές σημείο αναφοράς, τα κείμενά του για τον φασισμό και όχι μόνο επανέρχονται συνεχώς στο προσκήνιο. Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια ανατρέχουμε σε ένα κείμενο αυτοβιογραφικό του.

«Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.


Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ... για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω... στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ... αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.»

Από την επίσημη ιστοσελίδα για τον Μάνο Χατζιδάκι.


Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Το ΚΘΒΕ «αποχαιρετά» τον Νίκο Χουρμουζιάδη



Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη θλίψη του για την απώλεια του σημαντικού φιλολόγου, πανεπιστημιακού, σκηνοθέτη και μεταφραστή Νίκου Χουρμουζιάδη. 

Ο Νίκος Χουρμουζιάδης διετέλεσε επί σειρά ετών (1974-1977 & 1982 -1985) Πρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΘΒΕ. Από το 1985 έως το 1989 ήταν Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του ΚΘΒΕ. 

Από τον Ιανουάριο του 1984 έως τον Οκτώβριο του 1985 ανέλαβε τη Γενική Διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Έχει συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ, ως σκηνοθέτης και μεταφραστής, σε πέντε παραστάσεις. Τελευταία του συνεργασία με το ΚΘΒΕ ήταν η παράσταση «Εκάβη/ Κύκλωπας» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και Γιάννη Ρήγα, το  2001 (μετάφραση).

Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ:
1. «Η τελευταία ταινία του Κραππ -Ευτυχισμένες μέρες», του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Πρώτη Παρουσίαση: Θέατρο Αυλαία (22/10/1983) [Σκηνοθεσία]
2. «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Πρώτη Παρουσίαση: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών-Υπερώο (10/01/1985) [Σκηνοθεσία]
3. .»Φοίνισσες», του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Θεσσαλονίκη, Πρώτη Παρουσίαση: Θέατρο Δάσους (09/07/1999) [Μετάφραση, Σκηνοθεσία ]
4. «Οι αλλοπαρμένοι», των Τόμας Μίντλετον & Ουίλλιαμ Ρόουλεϋ, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Πρώτη Παρουσίαση: Βασιλικό Θέατρο (10/03/2001) [Διασκευή, Σκηνοθεσία]
5. «Εκάβη/ Κύκλωπας» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και Γιάννη Ρήγα, Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους (11/07/2001)[Μετάφραση]

Πέθανε ο πανεπιστημιακός και σκηνοθέτης Νίκος Χουρμουζιάδης


Τρείς μόλις μέρες μετά το θάνατο του μικρότερου αδελφού του (του καθηγητή αρχαιολογίας και πρώην βουλευτή του ΚΚΕ Γιώργου Χουρμουζιάδη) απεβίωσε σήμερα τα ξημερώματα μετα απο πολυετή ασθένεια ο φιλόλογος, πανεπιστημιακός δάσκαλος και σκηνοθέτης Νίκος Χουρμουζιάδης σε ηλικία 83 ετών.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη σπούδασε φιλολογία στο ΑΠΘ (κλασσικό τμήμα) και συνέχισε τις σπουδές του με ειδίκευση το αρχαίο ελληνικό δράμα στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.
Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Λονδίνου το 1963 .Δίδαξε στη μέση εκπαίδευση (Κολλέγιο “Ανατόλια” και σχολή “Μωραίτη” ) ενω απο το 1971 ως το 1988 οπότε και παραιτήθηκε διετέλεσε καθηγητής στη Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ . Απο το 1990 ως το 1999 δίδαξε στα τμήματα θεάτρου των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Διετέλεσε επι σειρά ετών πρόεδρος του Δ.Σ και της Καλλιτεχνικής επιτροπής του ΚΘΒΕ ενω στο διάστημα απο τον Ιανουάριο του 1984 ως τον Οκτώβριο του 1985 ανέλαβε και τη γενική διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας.

Σκηνοθέτησε σειρά παραστάσεων στην “Πειραματική σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης, σε έργα των : Μπρέχτ, Σαίξπηρ, Τσέχωφ, Μπέκετ, Ευριπίδη κ.α, ενω σειρά έργων (κυρίως αρχαίου δράματος ) σκηνοθέτησε μέχρι και το 2000 στο Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας.

Η σορός του Νίκου Χουρμουζιάδη – σύμφωνα με προσωπική του επιθυμία – θα αποτεφρωθεί.

Φώτης Κουβέλης: «Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για συνεργασίες στις ευρωεκλογές»


Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς τονίζει ότι δεν υπάρχει πολιτικό πλαίσιο για συμπορεύσεις, επισημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία και τάσσεται κατά της θεωρίας των δύο άκρων, υπογραμμίζοντας όμως ότι στη δημοκρατία δικαιολογημένη βία δεν υπάρχει

Θνησιγενή και αδιάφορη για την κοινωνία χαρακτηρίζει τη σύμπραξη της ΔΗΜΑΡ με το ΠΑΣΟΚ στη βάση του κειμένου των «58» για την Κεντροαριστερά ο Φώτης Κουβέλης επιμένοντας ότι δεν υπάρχει καν πολιτικό πλαίσιο που να επιτρέπει τη συζήτηση για εκλογική συνεργασία.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς με τη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» απορρίπτει τις ενστάσεις στελεχών της ΔΗΜΑΡ για τις επιλογές του κόμματός του αλλά και για την αντιφατική όπως τη χαρακτηρίζουν σύμπλευση της Αγίου Κωνσταντίνου με το κόμμα του Ανδρέα Λοβέρδου. Οπως αναφέρει, η συμπόρευση με τη Συμφωνία για μία Νέα Ελλάδα είναι εξελισσόμενη υπόθεση.

Συγχρόνως, ο κ. Κουβέλης διατυπώνει την άποψη ότι οι πρωτοβουλίες της ΔΗΜΑΡ είναι οι μόνες που παράγουν αποτελέσματα ως προς τη συγκρότηση του τρίτου πόλου ενώ στο ερώτημα για το ενδεχόμενο αμφισβήτησής του στο συνέδριο του κόμματος σχολιάζει ότι είναι δικαίωμα του καθενός να αμφισβητεί.

Σε ό,τι αφορά τα σενάρια που τον εμφανίζουν να καθορίζει τη στάση του με γνώμονα το ενδιαφέρον του για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας σχολιάζει ότι αυτά εντάσσονται στην πολεμική που γίνεται στη ΔΗΜΑΡ για τη συγκρότηση του τρίτου πόλου και προσθέτει πως «έχω πολύ τακτοποιημένη την πολιτική μου συνείδηση». Τέλος, ο Φ. Κουβέλης προβλέπει νέα οριζόντια μέτρα, ενώ τάσσεται κατά της θεωρίας των δύο άκρων.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Financial Times: «Η τρόικα υπονομεύει την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση»

Με τη διαμάχη της κυβέρνησης με την τρόικα ασχολείται σε άρθρο τους οι Financial Times με αφορμή το δημοσιονομικό κενό στον προϋπολογισμό του 2014.

« Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σκληρές διαπραγματεύσεις από τους διεθνείς πιστωτές της ως προς το προβλεπόμενο δημοσιονομικό κενό στον προϋπολογισμό του 2014 που θα μπορούσε να υπονομεύσει τις πιθανότητες εξόδου της χώρας από την εξαετή πλέον ύφεση», αναφέρεται στο άρθρο, ενώ τονίζεται ότι αξιωματούχοι του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών δηλώνουν πως το κενό αντιστοιχεί σε μόλις 500 εκατ. ευρώ και μπορεί να καλυφθεί με πειθαρχικά μέτρα στην εισφοροδιαφυγή χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων που δεν καταβάλουν τις εισφορές τους.

 Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «η διαμάχη προκύπτει ενώ η αξιοπιστία της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματαγορές βελτιώνεται, με τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων να υποχωρούν αυτή την εβδομάδα στο χαμηλότερο επίπεδο από τον προηγούμενο χρόνο που συμφωνήθηκε το δεύτερο πακέτο στήριξης των 173 δισ. ευρώ. Τα hedge funds επενδύουν σημαντικά στα warrants των μετοχών των ελληνικών τραπεζών, τροφοδοτώντας την ανάκαμψη στο μικρό χρηματιστήριο της Αθήνας».

Οι Financial Times επισημαίνεουν  το προσχέδιο του προϋπολογισμού για τον επόμενο χρόνο εκτροχιάστηκε από δύο αποφάσεις της τελευταίας στιγμής: τη μη επιβολή εισφοράς επί του τζίρου στις επιχειρήσεις υπέρ του ΟΑΕΕ και το πάγωμα των μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις για τους ένστολους – ένοπλες δυνάμεις, αστυνομία και ακτοφυλακή.

Ταυτόχρονα η εφημερίδα τονίζει πως ορισμένοι οικονομικοί αναλυτές αμφισβητούν ότι ο νέος ενιαίος φόρος ακινήτων που θα εφαρμοστεί τον επόμενο χρόνο – αντικαθιστώντας πολλούς άλλους φόρους που συνήθως εισπράττονται μετά από πολλές καθυστερήσεις και αναβολές – θα πετύχει τον στόχο εσόδων που έχει τεθεί στα 3 δισ. ευρώ.
Enhanced by Zemanta

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Θέατρο Τέχνης: LA MOSCHETA Του Άντζελο Μπεόλκο


Τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου ανεβαίνει στην σκηνή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα) το έργο του Άντζελο Μπεόλκο (Ρουτζάντε) «La Moscheta», σε ελεύθερη απόδοση και σκηνοθεσία Μπάμπη Κλαλιώτη.

Πριν από 36 χρόνια (θεατρική περίοδος 1977 - 1978) η κωμωδία «La Moscheta» είχε πρωτοπαρουσιαστεί από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λαζάνη στο Θέατρο Βεάκη.

Την πρωτότυπη μουσική  και τα τραγούδια για τη φετινή παράσταση έγραψε o Σταμάτης Κραουνάκης. Ένα ταξίδι με μυρωδιές, μελωδίες και ρυθμούς στην Ιταλία του 1500 και με τους μουσικούς – δύο πιάνα κι ένα ακορντεόν - να παίζουν ζωντανά κατά τη διάρκεια όλης της παράστασης.

Η εξαιρετική και βραβευμένη (στο  φεστιβάλ Βενετίας για την ταινία του Αβρανά) ενδυματολόγος Δέσποινα Χειμώνα ολοκληρώνει την ατμόσφαιρα του ιδιαίτερου αυτού θεατρικού έργου.


Λίγα λόγια για  το έργο

La Moscheta ...  ο δαίμονας που σε βάζει να πονηρεύεσαι, να χάνεις την ηθική σου για το συμφέρον σου. Να στοχεύεις στο εύκολο  κέρδος, να απατάς και να εξαπατάς χωρίς φραγμούς. Δημιουργημένα συμφέροντα, αδιέξοδοι έρωτες, ραδιουργίες, η παραπλανητική αξία του λόγου που ανατρέπει την αλήθεια.

Ο Ρουτζάντε ένας φοβητσιάρης,  δειλός  και αφερέγγυος τύπος, προσπαθεί να αποκτήσει χρήματα εξαπατώντας. Η γυναίκα του, η Μπετία, πανέξυπνη και ζωηρή, τον απατάει με νεαρό αξιωματικό του στρατού και επικαλούμενη την ηθική της καταφέρνει να κάνει το δικό της. Ο Μενάτο αθεράπευτα ερωτευμένος με την κουμπάρα του Μπετία, είναι έτοιμος για όλα προκειμένου να την κερδίσει. Το γαϊτανάκι πλέκεται και οι μπλόφες διαδέχονται  η μία την άλλη.

Λίγα λόγια για  τον συγγραφέα

Ρουτζάντε ( 1502-1542), ένα ψευδώνυμο που είχαν δώσει οι Ιταλοί, στον  Άντζελο Μπεόλκο. Ο Ρουτζάντε δημιούργησε - ξεκινώντας από την Πάντοβα και γυρνώντας πολιτείες και χωριά με το μπουλούκι του -  ένα δημοφιλέστατο λαϊκό τύπο, σε αγροτικές φάρσες που έγραψε ο ίδιος στα χνάρια της ρωμαϊκής κωμωδίας. Έγραψε επτά κωμωδίες συνολικά και μερικούς διαλόγους και μονολόγους. Με τους κωμικούς αυτοσχεδιασμούς και τα οπτικά χωρατά του, θεωρήθηκε (όπως ο Αρετίνο και ο έλληνας Κάλμο ) πρόδρομος της                 Κομέντια ντελ’ άρτε.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Ελεύθερη απόδοση  – Σκηνοθεσία : Μπάμπης Κλαλιώτης
Μουσική : Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά : Αναστασία Δεκαβάλλα , Μιμίκα Καπούλα
Κοστούμια : Δέσποινα Χειμώνα
Κινησιολογία : Μαρίζα Τσίγκα
Βοηθός σκηνοθέτη : Γεωργία Λίτσα
Φωτισμοί : Κώστας Μπάμπης
 

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ :
Ζαφειρία Δημητροπούλου
Βαγγέλης Ζαπαντιώτης
Κώστας Μαγκλάρας
Γιάννης Μίνως
Αλέξανδρος Τσώτσης

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ :
Μαριλένα Χρυσοχοΐδη - πιάνο
Γιάννης Μίνως – ακορντεόν
Κωνσταντίνος Ευστρατίου – πιάνο

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:   Δευτέρα και Τρίτη 21.15

ΤΙΜΕΣ  ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
15 €  10 € (Φοιτητικό-  Γκρουπ-Σύλλογοι- Άνεργοι με κάρτα ανεργίας)


ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ:
Φρυνίχου 14, Πλάκα   τηλ.210 3222464-3236732
ΩΡΕΣ ΤΑΜΕΙΟΥ: Δευτέρα - Κυριακή 10.00- 13.00 &  17.00- 22.00

Γκρίνια και ένταση στο Εθνικό Θέατρο

Στενεύουν τα οικονομικά και τα μεγαλεπήβολα σχέδια για 21 παραγωγές δείχνουν δύσκολο να πραγματοποιηθούν. 


Aσχημα ξεκίνησε το Εθνικό Θέατρο. Πριν ακόμη ανοίξει η χειμερινή θεατρική περίοδος άρχισαν οι διαφωνίες, οι γκρίνιες, οι δυσκολίες.

Η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου άφησε τη μία από τις τέσσερις παραστάσεις που επρόκειτο να σκηνογραφήσει, ο Δημήτρης Μαυρίκιος την «Κόλαση» του Δάντη (επί τέσσερις μήνες μετέφραζε σε έμμετρο στίχο για να ανεβάσει τον Μάρτιο την παράσταση), γιατί ζούσε τη δική του κόλαση ασυνεννοησίας με την πρώτη κρατική σκηνή.

Στο μεταξύ το Δ.Σ. παραμένει χωρίς πρόεδρο μετά την παραίτηση του Σταύρου Ξαρχάκου, τα οικονομικά στενεύουν, η περικοπή της τάξης του 10% στην τακτική επιχορήγηση του Εθνικού Θεάτρου που ανέρχεται σε 670.000 ευρώ, περίπου, επιβεβαιώθηκε από το θέατρο, το οποίο όπως φαίνεται ούτε μεγάλο «μαξιλαράκι» είχε ούτε μεγάλα έσοδα από τις καλοκαιρινές του παραγωγές.

Αναζητεί λύσεις οικονομίας ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Σωτήρης Χατζάκης και είναι θεμιτό. Ολοι έχουμε υποστεί περικοπές. Δεδομένης όμως της κρίσης θα έπρεπε, όταν ανέλαβε το τιμόνι, να έχει προβλέψει ότι 21 παραγωγές είναι πολλές, πάρα πολλές, σε μια τέτοια εποχή που όλα ανατρέπονται όταν δεν καταρρέουν. Κι επειδή κάποιοι του επιτέθηκαν πριν ακόμη αναλάβει, θα έπρεπε

Η Κεντρική Σκηνή να ζυγίσει ακόμη περισσότερο τον νέο προγραμματισμό στον οποίο είναι φανερό πως θέλει να συνδυάσει την εμπορική απήχηση με την καλλιτεχνική ανησυχία.

Οι επιλογές, βεβαίως, τόσων καλλιτεχνών που σημειώνουν επιτυχία στο ελεύθερο θέατρο (Μπέζος, Λαζόπουλος, Φιλιππίδης, Παναγιωτοπούλου κ.ά.), τους οποίους παρά την κρίση ήθελε επίσης να τους συνδυάσει όλους στο Εθνικό και μάλιστα στην ίδια σεζόν, παραήταν επικίνδυνη επιλογή. Πώς να χωρέσουν όλα τα σχέδια; Και να τώρα που άρχισαν οι γκρίνιες, οι παρεμβάσεις όπως λένε πολλοί, κι εκείνος πρέπει να βρει πώς θα συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο στο θέατρο. Πολλές παραστάσεις, πολλές ομάδες, πολλές συμμετοχές καλλιτεχνών σε δυο - τρεις παραγωγές, αλλά το ερώτημα είναι πόσοι απ’ αυτούς πληρώνονται. Στις κρατικές σκηνές οι καλλιτέχνες ξέρουν ότι θα αμειφθούν. Στο υπόλοιπο θέατρο, ένας μικρός αριθμός σχημάτων πληρώνει τα αυτονόητα (δεν αρκούν να ζήσεις). Το μεγαλύτερο μέρος των ηθοποιών εργάζεται με ποσοστά της συμφοράς και το μεγαλύτερο μέρος των νέων δημιουργών ζει υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Στη θεατρική αγορά η συμμετοχή έχει πάρει τη μορφή εθελοντισμού και η ανασφάλεια έγινε καθεστώς στους νέους πυρήνες δημιουργίας.

Δεν είναι, λοιπόν, καιρός για μεγαλομανίες, αντισυν αδελφικές συμπεριφορές, ανταγωνισμούς, ηθοποιούς χωρισμένους σε στρατόπεδα, επεμβάσεις στο έργο των άλλων, αυλές σκηνοθετών, τσιφλίκια διευθυντών και νεόκοπων στελεχών, για σχέδια που βγάζουν άλλους από το παιχνίδι ή που δεσμεύουν άτομα τα οποία θέλουν να εργαστούν.

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ /kathimerini.gr

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ»

Η Δημοκρατική  Αριστερά διοργανώνει ανοικτή εκδήλωση για την Δημοκρατία και τη Χρυσή Αυγή με τίτλο «Η Δημοκρατία δεν απειλείται».


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου και ώρα 19.00 μ.μ. στο Θέατρο Γκλόρια (οδός Ιπποκράτους - μετρό Πανεπιστήμιο).

Θα μιλήσουν:

Αλιβιζάτος  Νίκος, καθηγητής Συνταγματικού ΔικαίουΠαν/μίου Αθηνών

Παπαϊωάννου Κωστής, πρόεδρος της ΕΕΔΑ

Ρουπακιώτης Αντώνης,   τ. υπουργός Δικαιοσύνης

Σιακαντάρης Γιώργος,  επιστημονικός διευθυντής ΙΣΤΑΜΕ

Σωτηρέλλης  Γιώργος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Παν/μίου Αθηνών

Παρέμβαση θα κάνει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης

Θα συντονίσει η δημοσιογράφος, Μαρία Ψαρρά.

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

«360ο» Ο κύκλος της αλήθειας: Στο μικροσκόπιο της έρευνάς η Χρυσή Αυγή

Πρεμιέρα την  Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013, στις 23:45


Τα γεγονότα έχουν αιτία και αποτέλεσμα. Δημιουργούν  ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις. Έχουν μία αλήθεια αλλά πολλές εκδοχές. Για να τα κατανοήσεις και να τα κρίνεις, χρειάζεται να εισχωρήσεις στο κέντρο τους, να διατρέξεις την περιφέρεια του κύκλου τους, να διαγράψεις 360ο. 

Την Τρίτη 15 Οκτωβρίου, στις 23:45, η εκπομπή «360ο», βάζει στο μικροσκόπιο της έρευνάς της τη Χρυσή Αυγή. Η εκπομπή ταξιδεύει στο Λονδίνο και αποκαλύπτει τις διασυνδέσεις του νεοναζιστικού κόμματος, τον ρόλο των «αδελφών» οργανώσεων στην Ευρώπη και τους άγνωστους υποστηρικτές του.

Η Σοφία Παπαϊωάννου, μέσα από αποκλειστικές συνεντεύξεις, ρίχνει φως στις οικονομικές σχέσεις της νεοναζιστικής οργάνωσης με δίκτυα, εντός και εκτός Ελλάδος, που την υποστηρίζουν. Επίσης, ερευνά τις πιο σκοτεινές πτυχές της διαδρομής της οργάνωσης και των μελών της από τις πρώτες στιγμές που έκαναν την εμφάνισή τους, τη δεκαετία του ‘70 μέχρι σήμερα. Καταγράφει πως ένα ναζιστικό περιοδικό κατέληξε να γίνει κόμμα και να μπει στο Κοινοβούλιο αλλά και πως φτάσαμε έως τη σημερινή κατάσταση. Ποιές και γιατί ήταν οι δύο χαμένες ευκαιρίες να κηρυχτεί παράνομη η Χρυσή Αυγή;

«360ο», με τη Σοφία Παπαϊωάννου: Ο κύκλος της αλήθειας

Alpha: «Στην υγειά μας ρε παιδιά» με τον Σπ. Παπαδόπουλο -Αφιέρωμα στον Μίκη θεοδωράκη

«Στην υγειά μας ρε παιδιά» Γιατί οι παρέες τραγουδάνε ακόμα! Πρεμιέρα  το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013, στις 21:00 



Μια ιστορία που αξίζει να την ακούσει κανείς, μια ανάμνηση που έχει τη μυρωδιά του χθες, μια κουβέντα που ανοίγει παράθυρο στο μέλλον. Πάντα υπάρχει αφορμή για να συναντηθούν οι παρέες, να υψώσουν το ποτήρι τους και να πουν: «Στην υγειά μας ρε παιδιά». 

Από το Σάββατο 12 Οκτωβρίου, στις 21:00, και κάθε Σάββατο, το «Στην υγειά μας ρε παιδιά», η εκπομπή που αγαπήθηκε ιδιαίτερα για τις ξεχωριστές μουσικές της προτάσεις, το κέφι της παρέας και τη ζεστή ατμόσφαιρα, θα συναντά στην 10η χρονιά της τους τηλεθεατές μέσα από τον Alpha.

Καλλιτεχνικές συνάξεις ανθρώπων που τραγουδούν, εκμυστηρεύονται, γελάνε, συγκινούνται και θυμούνται αυτά που αξίζει να μοιραστούν μαζί μας.

Το «Στην υγειά μας  ρε παιδιά» ξεκινάει δυναμικά με ένα αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη.

Τον μεγάλο συνθέτη θα τιμήσουν με την παρουσία τους προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού: ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής, ο συνθέτης και τραγουδοποιός Κώστας Χατζής, ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός, ο βουλευτής και συγγραφέας Μίμης Ανδρουλάκης, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Βότσης και Κώστας Αρβανίτης, οι ηθοποιοί Φιλαρέτη Κομνηνού, Μπέσυ Μάλφα, Ρένια Λουιζίδου, ο πρόσφατα βραβευμένος στο Φεστιβάλ Βενετίας για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «Miss Violence» Θέμης Πάνου, Ταμίλα Κουλίεβα, Ελισάβετ Μουτάφη και Χρήστος Πλαΐνης και ο παραγωγός Μιχάλης Αδάμ.

Επιπλέον, τον Μίκη Θεοδωράκη θα τιμήσουν με την παρουσία τους οι Κώστας Μακεδόνας, Γιώτα Νέγκα, Κώστας Θωμαΐδης και Άννα Λινάρδου, οι οποίοι θα ερμηνεύσουν τραγούδια του κορυφαίου συνθέτη με τη συμμετοχή ενδεκαμελούς ορχήστρας και 15 και πλέον νέων ηθοποιών.

Στο πλαίσιο του μεγάλου αφιερώματος  θα προβληθεί πλούσιο αρχειακό υλικό  για τη ζωή και το έργο του κορυφαίου  δημιουργού.

Σπύρος Παπαδόπουλος: «Έχω πάρει μεγάλη αγάπη από τον κόσμο γι’ αυτή την εκπομπή. Αρέσει πολύ και μου το λένε όπου κι αν με συναντήσουν. Αρέσει η αίσθηση παρέας που βγάζει. Αυτό το ελληνικό γλέντι, το παλιό, που το είχαμε χάσει… Ήταν ο καθένας στη διαμερισματάρα του, στην αμαξάρα του και σ’ ένα τρόπο διασκέδασης αρκετά περίεργο που μόνο επίδειξη περιείχε. Σιγά, σιγά αυτές οι συμπεριφορές συρρικνώνονται και στη θέση τους μπαίνουν ξανά τα παλιά γλέντια. Δεν είναι τυχαίο που η εκπομπή κάθε χρόνο πάει και καλύτερα. Δεν πιστεύω ότι εμείς γινόμαστε καλύτεροι. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε, αλλά νομίζω ότι ο κόσμος είναι που το έχει περισσότερο ανάγκη. Πλέον και στην Αθήνα, ενώ παλιά συνέβαινε μόνο στην περιφέρεια, κάποιοι άνθρωποι περιμένουν το Σάββατο για να μαζευτούν με φίλους και να δουν την εκπομπή. Μου λένε πολλοί πως «δεν είσαι η διασκέδασή μας, είσαι η παρηγοριά μας». Κι αυτό γιατί λέγονται ουσιαστικά πράγματα. Δεν συμπεριφερόμαστε σαν να μην συμβαίνει τίποτα… Δεν είμαστε κάποιοι που απλώς γλεντάνε και τραγουδάνε. Παίζει πολύ ο ενεστώς χρόνος. Μας αφορά το τι συμβαίνει γύρω μας. Η εκπομπή είναι και παρηγοριά εκτός από διασκέδαση».

«Στην υγειά μας ρε παιδιά», με τον Σπύρο Παπαδόπουλο: Γιατί οι παρέες τραγουδάνε ακόμα!

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Πατέρας και υιός Ντελόν τσακώθηκαν για την... Μαρίν Λε Πεν

Κόντρα πατέρα και γιου για το Εθνικό Μέτωπο – «Θα ήταν καλύτερο αν το βούλωνε», απάντησε ο Αλέν Ντελόν στον Άντονι Ντελόν


Η Μαρίν Λε Πεν αποδεικνύεται γυναίκα-δηλητήριο για τον Αλέν Ντελόν και τον γιο του Άντονι.

Μετά τις ενθουσιώδεις δηλώσεις του Αλέν Ντελόν για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου σε δημοσκόπηση που το φέρνει πρώτο αφήνοντας πίσω το κεντροδεξιό και το κυβερνών κόμμα, ο γιος του Άντονι περνάει στην αντεπίθεση.

Σε δηλώσεις του, ο επίσης ηθοποιός Άντονι Ντελόν υποστήριξε ότι ο πατέρας του είναι άνθρωπος του κινηματογράφου και δε θα έπρεπε να ασχολείται με την πολιτική.

«Είναι τρομακτικό. Θα έπρεπε να γυρίζει ταινίες», συμπλήρωσε ο 49χρονος ηθοποιός έπειτα από την τοποθέτηση του πατέρα του, που εξέφρασε την χαρά του για την ανοδική πορεία της Λε Πεν.

Ο 78χρονος άλλοτε γόης του γαλλικού σινεμά αντέδρασε έντονα στις δηλώσεις του γιου του, λέγοντας κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι  RTS ότι ο Άντονι «Θα ήταν καλύτερο αν το βούλωνε!».

Το 41% του παγκόσμιου πλούτου κατέχεται από το 0,7% του πληθυσμού


Σε δύο γενιές θα έχουμε τους πρώτους 11 τρισεκατομμυριούχους , ενώ το 20% του πληθυσμού των ενηλίκων θα είναι δισεκατομμυριούχοι, προβλέπουν οι συντάκτες της έκθεσης της Credit Suisse

Τον περασμένο χρόνο ο συνολικός παγκόσμιος πλούτος των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 4,9% για να φθάσει τα 241.000 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με την ετήσια παγκόσμια έκθεση της Credit Suisse για τον πλούτο παγκοσμίως παρά την χλιαρή οικονομική ανάκαμψη τα νοικοκυριά εξακολουθούν να συσσωρεύουν πλούτο και ο αριθμός αυτός τείνει να αυξηθεί μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια κατά 40%, φθάνοντας  τα 334 τρισεκατομμύρια δολάρια.

H κατανομή του παγκόσμιου πλούτου μοιάζει με πυραμίδα


Είναι αρκετά ανησυχητικό το γεγονός ότι πάνω από τα δύο τρίτα των ενηλίκων στον κόσμο βγάζουν λιγότερα από 10.000 δολάρια ενώ μόλις το 0,7% κατέχει το 41% ​​του παγκόσμιου πλούτου.

Μέσα στην οικονομική κατήφεια που επικρατεί παγκοσμίως υπάρχουν και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια. Μελλοντικές προβλέψεις που αφορούν στο ρυθμό ανάπτυξης δείχνουν ότι το κλάσμα στα χαμηλά επίπεδα του πλούτου θα μειωθεί σταθερά σε έναν ορίζοντα 60 ετών. Μετά τα πρώτα 30 χρόνια, ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκεται στα χαμηλά θα μειωθεί σχεδόν στο μισό. Οι συντάκτες της έκθεσης αναφέρουν:

«Δύο γενιές μπροστά και με τους σημερινούς ρυθμούς ανάπτυξης του πλούτου το 20% τους συνολικού πληθυσμού των ενηλίκων θα είναι δισεκατομμυριούχοι. Αν αυτό το σενάριο επικρατήσει είναι πολύ πιθανό να δούμε ακόμα και τους πρώτους 11 τρισεκατομμυριούχους»!

Η καταμονή του πλούτου τα επόμενα 60 χρόνια


Η κινητικότητα του πλούτου λειτουργεί όμως και με άλλο τρόπο. Το top 100 στον κατάλογο των δισεκατομμυριούχων του Forbes σε οποιοδήποτε δεδομένο έτος τείνει να πέσει μέσα στα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα, από τους πρώτους 100 δισεκατομμυριούχους στον κατάλογο του 2001, μόνο 37 έχουν παραμείνει στα ψηλά. Αυτό μπορεί να είναι ένα μικρό μέγεθος του δείγματος αλλά δείχνει την τάση ότι οι δισεκατομμυριούχοι δεν θα μείνουν για πάντα στην κορυφή.

Το διάγραμμα δείχνει την τροχιά


Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Αρχεία, πολίτες και πολιτικοί - Μια ξεχωριστή έκθεση!

Πρωτοχρονιάτικες ευχές προς τη βασίλισσα Φρειδερίκη: Τα κορίτσια της Παιδοπόλεως Μερίμνης στέλνουν τις ευχές τους  γραμμένες σε υπόδειγμα της Προνοίας Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος φιλοτεχνημένο με φωτογραφικό υλικό από τη ζωή στις παιδοπόλεις. 1947 - Γενικά Αρχεία του Κράτους
Tα Γενικά Αρχεία του Κράτους και η Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία με την υποστήριξη της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης και την συμβολή της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων παρουσιάζουν την έκθεση αρχειακού υλικού «Αρχεία, πολίτες και πολιτικοί - Μια άλλη ανάγνωση της σχέσης πολιτών και πολιτικών»

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013, στις 20:30, στην Γκαλερί Κέννεντυ της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι). Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 9 Νοεμβρίου 2013.

Μέσα από  ανέκδοτο αρχειακό υλικό που καλύπτει το χρονικό διάστημα ενός αιώνα και  προέρχεται από τα αρχεία πολλών πολιτειακών θεσμών και πολιτικών προσώπων, οι σχέσεις των πολιτών με τους πολιτικούς διαβάζονται, για πρώτη φορά, αντίστροφα. Διαβάζονται, δηλαδή μέσα από τη σχέση που συντηρούν οι πολίτες με το πρόσωπο των πολιτικών και τους εκπροσώπους των πολιτειακών θεσμών, όπως π.χ. τους Προέδρους της Δημοκρατίας, τους Πρωθυπουργούς αλλά και τα Ανάκτορα. Αιτήματα, από την καθημερινή ζωή που προέρχονται από πλήθος ανθρώπων, όλων των κοινωνικών τάξεων, καταθέτοντας τις προσδοκίες τους, τις ανάγκες τους και την «άποψή» τους για τις υποχρεώσεις των πολιτικών και της πολιτείας.

Το αρχειακό υλικό που εκτίθεται αναδεικνύει  τη ρητορική με τον οποία οι άνθρωποι «λένε» τα προβλήματά τους, και αντιλαμβάνονται τη σχέση τους με την πολιτική και τους πολιτικούς. Αναδεικνύεται έτσι ένας σχεδόν μεταφυσικός και θρησκευτικός λόγος, που απαιτεί από τους πολιτικούς, την παρέμβασή τους. Αντίθετα μάλιστα από ό,τι συνήθως πιστεύεται, η ικανοποίηση των αιτημάτων είναι μια αυθόρμητη συμπεριφορά όπου αποτυπώνεται ως ο όρος ενός άτυπου και οιονεί αυτονόητου συμβολαίου που ενώνει τις δυο πλευρές.

Το αρχειακό υλικό που εκτίθεται αποτελεί μιας πρώτης τάξεως αφορμή για την  επαναπροσέγγιση του πολιτικού  πολιτισμού.

Εγκαίνια έκθεσης  Δεύτερα 21 Οκτωβρίου 2013, 20:30

Διάρκεια έκθεσης 21 Οκτωβρίου – 9  Νοεμβρίου 2013

Δευτέρα – Παρασκευή: 12:00 – 21:00, Σάββατο: 10:30 – 14:30, Κυριακή  κλειστά

Διεύθυνση Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, Κολωνάκι

Είσοδος Eίσοδος ελεύθερη

Πληροφορίες

Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία, Αμαλία Παππά, 210 6782214, anagn1@gak.gr

Γενικά Αρχεία του Κράτους, Χριστίνα Σάρρα, 210 6782270, organosis@gak.gr Ελληνοαμερικανική Ένωση, Ήρα Παπαδοπούλου, 210 3680052, ipapadopoulou@hau.gr, www.hau.gr/culture

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Ο ασυμβίβαστος επαναστάτης Τσε Γκεβάρα 1928-1967

Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ (*)

Γιατί άραγε ο Τσε Γκεβάρα παραμένει έως σήμερα μια γοητευτική ιστορική παρουσία; Τι είναι αυτό που κάνει εκατομμύρια ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο να παραπέμπουν μόνο σ' αυτόν με πολλούς τρόπους, ενώ εκατοντάδες και χιλιάδες άλλοι που συμμετείχαν στις επαναστάσεις του 20ού αιώνα έπεσαν στην αφάνεια;

Η απάντηση είναι μάλλον απλή και σχετίζεται με τη ρομαντική διάθεση που οδηγεί στην αναζήτηση των τέλειων και άδολων ηρώων, την αίσθηση δικαίου και την απέχθεια προς την εξουσία που ενυπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Ολες αυτές οι συνθήκες συναντιούνται στο πρόσωπο του Τσε.

«Ο Αργεντινός Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα θα οδηγήσει την περιπέτεια του μαρξισμού στην κορύφωσή της. Στην παγκόσμια ιστορία των επαναστάσεων δεν θα βρείτε άλλον επαναστάτη του ηθικού μεγέθους του Γκεβάρα. Δεν περπάτησε στη γη επαναστάτης πιο "καθαρός" απ' τον "Τσε"!... Μισός Ισπανός απ' τη μεριά του πατέρα του και μισός Ιρλανδός απ' τη μεριά της μητέρας του, θα μάθει από τον πλούσιο και καλλιεργημένο πατέρα και την όμορφη και μορφωμένη μητέρα πως η φτώχεια, εκτός από κοινωνικό και ηθικό πρόβλημα, είναι και πρόβλημα αισθητικό. Ασχημαίνει τον κόσμο. Και τον γεμίζει αρρώστιες...», έγραψε ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Απέναντι στην αδικία

Ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα (Ernesto Guevara de la Serna) γεννήθηκε το 1928 στο Ροσάριο της Αργεντινής. Γεννήθηκε σε μια περιοχή του πλανήτη όπου η παραδοσιακή ισπανική αποικιοκρατία είχε αφήσει το στίγμα της στις ακραίες κοινωνικές αντιθέσεις και στην περιθωριοποίηση ενός μεγάλου μέρους των ιθαγενών και των απογόνων σκλάβων που είχαν μεταφέρει εκεί οι αποικιοκράτες.

Θα αποκτήσει πολιτική συνείδηση τη δεκαετία του '50, την περίοδο που βρισκόταν στη Γουαταμέλα, την εποχή που είχε τελειώσει την Ιατρική Σχολή. Η εκλεγμένη κυβέρνηση του Αρμπενς ανατράπηκε από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που υποκινήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Γκεβάρα συνειδητοποίησε ότι εκτός από την κοινωνική αδικία που είχε κληρονομήσει στη Νότια Αμερική η ισπανική αποικιοκρατία, υπήρχε και μια νέα μορφή πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης στις ΗΠΑ, μια νέα και κυνική ιμπεριαλιστική χώρα.

Ο Γκεβάρα θα ασπαστεί τις μαρξιστικές ιδέες και θα πάρει μέρος στο κουβανικό επαναστατικό κίνημα. Το Νοέβριο του '56 θα φτάσει στην Κούβα με άλλους 80 αντάρτες. Οσοι απ' αυτούς επιζήσουν από τις πρώτες συγκρούσεις με τον πολυάριθμο στρατό του δικτάτορα Φ. Μπατίστα θα ξεκινήσουν ανταρτοπόλεμο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα.

Εκτιμώντας τα προσόντα του Γκεβάρα, ο Φιντέλ Κάστρο θα του αναθέσει τη διοίκηση του Επαναστατικού Στρατού. Τον Ιανουάριο του '59 οι επαναστατικές δυνάμεις θα καταλάβουν την πρωτεύουσα Αβάνα και θα εγκαθιδρύσουν ένα σοσιαλιστικό κράτος, στο μαλακό υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Σημαίνον πρόσωπο στο στρατόπεδο των επαναστατών, θα αναλάβει πολλές επίσημες αποστολές στο εξωτερικό. Τον Φεβρουάριο του 1961 θα γίνει υπουργός Βιομηχανίας.

Οι αντιλήψεις του Τσε

Ο Τσε ήταν εντελώς αντίθετος με την κυρίαρχη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα», που είχε εδραιωθεί στο κομμουνιστικό στρατόπεδο από την εποχή του Στάλιν. Πίστευε ότι η Επανάσταση θα έπρεπε να εξαπλωθεί σ' όλο τον Τρίτο Κόσμο, που μαστιζόταν από την πολιτική του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Παράλληλα, φαίνεται ότι είχε αντίληψη της οικονομικής ανάπτυξης που απέκλινε κατά πολύ από το σοβιετικό μοντέλο. Την άποψή του αυτή τη διατύπωσε ευθαρσώς στο δεύτερο Οικονομικό Συμπόσιο της Αφρο-Ασιατικής Αλληλεγγύης, που έγινε στην Αλγερία στις 24-2-1965. Εκεί ο Τσε άσκησε δημόσια κριτική και διατύπωσε την άποψη ότι «Για εμάς δεν υπάρχει άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, εκτός από την κατάργηση της εκμετάλλευσης του ενός ανθρώπου από τον άλλο» αμφισβητώντας το σοβιετικό μοντέλο (http://www.marxists.org/archive/guevara/1965/02/24.htm). Φαίνεται ότι ο Τσε βαθμιαία ενστερνιζόταν ένα μοντέλο αντίθετο με τον κεντρικό γραφειοκρατικό σχεδιασμό που είχε επικρατήσει στην ΕΣΣΔ, όπου το ανεξέλεγκτο από οποιοδήποτε λαϊκό έλεγχο Κόμμα όριζε την οικονομική πολιτική.

Ο Τσε φαίνεται ότι βρισκόταν κοντά στην ιδέα της «σοσιαλιστικής δημοκρατίας» που θα βασιζόταν στο δημοκρατικό σχεδιασμό, όπου οι «μάζες» θα καθόριζαν την οικονομική πολιτική. Διαφωνεί με τη σταλινική αντίληψη. Για την πολιτική του Στάλιν θα γράψει: «Το μεγαλύτερο ιστορικό έγκλημα του Στάλιν ήταν ότι υποτίμησε την κομμουνιστική εκπαίδευση και καθιέρωσε το άκρατο δόγμα της Εξουσίας».

Στις Σημειώσεις του της περιόδου 1965-1966, που δημοσιεύτηκαν μόλις το 2006, υπάρχει η εξής τοποθέτηση: «Σε αντίθεση με την ιδέα ενός σχεδιασμού οικονομικών αποφάσεων από τις μάζες, με συναίσθηση των λαϊκών συμφερόντων, μας προσφέρεται ένα υποκατάστατο (placebo), στο οποίο μόνο οι οικονομικοί παράγοντες καθορίζουν τη συλλογική μοίρα. Αυτή είναι μία μηχανιστική, μη-μαρξιστική τεχνική.

Οι μάζες πρέπει να είναι σε θέση να καθορίζουν τη μοίρα τους, να αποφασίζουν ποιος διαμοιρασμός της παραγωγής θα διατίθεται αντίστοιχα με τη συσσώρευση (αγαθών) και κατανάλωση. Η οικονομική τεχνική πρέπει να λειτουργεί μέσα στα όρια αυτών των πληροφοριών και η αντίληψη των μαζών να εγγυάνται την εφαρμογή της».

Το ηρωικό τέλος

Οι απόψεις του για τη διάδοση της επανάστασης και τη δημιουργία ενός αντιγραφειοκρατικού μοντέλου κοινωνίας τον οδήγησαν στο δρόμο προς τις επαναστατημένες περιοχές του πλανήτη. Θα προσπαθήσει κατ' αρχάς να βοηθήσει το αντιαποικιοκρατικό κίνημα στο Κονγκό. Η σχετική αποτυχία του κινήματος θα τον υποχρεώσει να επιστρέψει στην Κούβα και να προετοιμάσει την παρέμβαση στην υπόλοιπη Νότια Αμερική.

Πίστευε ότι η επανάσταση θα μπορούσε να διαδοθεί με τη μορφή ντόμινο σ' ολόκληρο τον Νότο. Ετσι θα φτάσει στη Βολιβία τον Νοέμβριο του 1966.

Ομως, παρά τις προβλέψεις του και τις επιθυμίες του δεν θα τύχει υποστήριξης ούτε από τους τρομοκρατημένους φτωχούς χωρικούς αλλά ούτε και από το επίσημο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Η μοίρα του στη συνέχεια θα μοιάζει εκπληκτικά με τη μοίρα ενός άλλου επαναστάτη, του Ελληνα Αρη Βελουχιώτη, ο οποίος λίγες δεκαετίες πριν είχε πολεμήσει τον ίδιο εχθρό -εξουσία και ξενοκρατία- ολομόναχος και εγκαταλειμμένος από το επίσημο Κόμμα.

Σε μία από τις μάχες με τον βολιβιανό στρατό -που είχαν εκπαιδεύσει οι Αμερικανοί- ο Τσε θα τραυματιστεί και θα συλληφθεί μαζί με άλλους οκτώ συντρόφους του.

Στις 9 Οκτωβρίου του 1967 ο Τσε θα δολοφονηθεί από έναν Βολιβιανό στρατιώτη ύστερα από εντολή του προέδρου της χώρας με τη σύμφωνη γνώμη της CIA. Η εικόνα του νεκρού επαναστάτη έκανε στη συνέχεια το γύρο του κόσμου και παρέμεινε ως η συμβολική εικόνα της υπέρτατης θυσίας.

(*) Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός, http://kars1918.wordpress.com/
Enhanced by Zemanta

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Ex Oriente-Μουσική Εξ ανατολής από την Μυρτώ Ακρίβου και την Αμαλία Κουντούρη

Ex Oriente-Μουσική Εξ ανατολής από την Μυρτώ Ακρίβου και την Αμαλία Κουντούρη στις 20 Οκτωβρίου στο Beton7

H Αμαλία Κουντούρη (φλάουτο) και η Μυρτώ Ακρίβου (πιάνο) σε έργα των Fikret Amirov (Αζερμπαϊτζάν), Otar Taktakishvili (Γεωργία), Houtaf Khoury, Abdalla, El-Masri (Λίβανος), Tarek Younis (Ιορδανία) για μια συναυλία στις 20 Οκτωβρίου, ώρα 21:00 στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton7.

Η μουσική από την Ανατολή  είναι πάντα σαγηνευτική, κρύβει μυστικά, μυρίζει γιασεμί, έχει πιπεράτη γεύση, στη σκιά της ξεκουράζονται παράξενοι ταξιδιώτες. Θα μας γοητεύσει μια εξωτική και συνάμα οικεία μουσική, θα λικνιστούμε με νανουρίσματα και χορούς από τα βουνά του Αζερμπαϊτζάν και τις στέπες της Γεωργίας και από τον πολυτάραχο Λίβανο και την Ιορδανία θα συγκλονιστούμε από τον σπαραγμό του πολέμου, για να μας λυτρώσει η ελπίδα της αναγέννησης.

ΙNFO
Kέντρο Τέχνης και Πολιτισμού ΒΕΤΟΝ7: Πύδνας 7, (στάση Μετρό “Κεραμεικός”) Βοτανικός, τηλ. 210-7512625
Εξ ανατολής | Ex Oriente
20 Οκτωβρίου
Ώρα: 21:00
Τιμή εισιτηρίου (γενική είσοδος): 10 € & 5€ Ανέργων
Πληροφορίες και τηλεφωνική κράτηση εισιτηρίων: 210 7512625

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Α’ μέρος
Fikret Amirov (Αζερμπαϊτζάν, 1922-1984)
Six pieces for flute and piano
Song of the Ashug
Lullaby
Dance
In the Azerbaijan Mountains
At the Spring
Nocturne
Otar Taktakishvili (Γεωργία, 1924-1989)
Sonata for flute & piano
Allegro cantabile
Aria (Moderato cantabile)
Allegro scherzando

Β’ μέρος
Houtaf Khoury (Λίβανος, 1967- )
Rhapsodie pour flûte et piano
Abdalla El- Masri (Λίβανος, 1962- )
Suite for flute and piano
The first day
Rozana
Difficult day
Echo
Tarek Younis (Ιορδανία, 1975- )
Rising from the ashes

BETON7 | Πύδνας 7, Βοτανικός - Αθήνα 11855 | (στάση μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ) | τηλ.2107512625 | www.beton7.com

Ευχαριστίες 
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους φίλους μας Houtaf Khoury, Abdalla El - Masri, Tarek Younis, Nabil Mroueh και Tatiana Primak - Khoury που μοιράστηκαν τη μουσική τους μαζί μας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ

http://flutepiano.blogspot.com/
Η Αμαλία Κουντούρη και η Μυρτώ Ακρίβου συνεργάζονται από το 2008 και ως ντουέττο φλάουτο-πιάνο ερμηνέυουν σύγχρονη κλασική μουσική. Έχουν δώσει συναυλίες σε διάφορες αίθουσες συναυλιών των Αθηνών (Παρνασσός, Αthenaeum, Εν Οργάνοις, BETON 7 (Μουσικοί ΣυνΤΟΝισμοί 2013), στο φεστιβάλ «Reclaiming the past, regaining the real» που οργανώθηκε στο ABOUT τον Οκτώβριο του 2012) και συμμετέχουν σε εκδηλώσεις, όπου παρουσιάζονται έργα Ελλήνων συνθετών.
Η Αμαλία Κουντούρη σπούδασε φλάουτο στο Ωδείο Athenaeum, στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στο Δημοτικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου πήρε το δίπλωμά της από την τάξη της Janina Batko το 1992.
Παρακολουθεί μαθήματα ερμηνείας παλιάς μουσικής και φλάουτου με ράμφος με τον Δημήτρη Κούντουρα και jazz αυτοσχεδιασμού με τον Σύλβιο Σύρρο.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια φλάουτου με τους M. Grauwels, B. Frommanger και J. Elvira και σεμινάρια ερμηνείας παλιάς μουσικής με τους: C. Rousset, T. Watanabe, E.Michelangeli και M. Chance.
Παίζοντας φλάουτο με ράμφος συμμετέχει στο σύνολο Ritornello, όπου μαζί με τους Ηλέκτρα Παπασιμάκη (φωνή, φλάουτο με ράμφος), Αλέξανδρο Κάλκο (βιχουέλα, μπαρόκ και αναγεννησική κιθάρα) και Βασίλη Τιγγιρίδη (μπαρόκ λαούτο) ερμηνεύει οργανική και φωνητική μουσική από την Αναγέννηση και το Μπαρόκ.
Είναι μέλος των συνόλων Duo Capricorn και Con Fusion, στα οποία νέοι συνθέτες έχουν αφιερώσει έργα τους (S.Vachez, Ν.Πιπέρης, Α.Κιουπίδης, Γ.Αργυρόπουλος, Α. Μακρυγιώργου). Επίσης συμμετέχει στο Free Time Quartet που με τη συνεργασία της Μιράντας Βερούλη ερμηνεύει Βραζιλιάνικη μουσική.
Έχει πάρει μέρος σε ηχογραφήσεις CD (Will-o-the wisp, Τατιάνα Ζωγράφου, Νίκος Πιπέρης), έχει ηχογραφήσει για το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ και έχει δώσει συναυλίες με διάφορα μουσικά σχήματα σε πολλά νησιά και πόλεις της Ελλάδας.
Διδάσκει στο Ωδείο «Εν Οργάνοις» και στο Εθνικό Ωδείο (παράρτημα Ν.Ηρακλείου).

Η Μυρτώ Ακρίβου σπούδασε πιάνο στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών όπου πήρε πτυχίο με άριστα παμψηφεί με τη Στέλλα Μακρυγιάννη και δίπλωμα με άριστα παμψηφεί και Β’ βραβείο με την Έλενα Μουζάλα. Τελειοποίησε τις σπουδές της στο London College of Music at Thames Valley University στο Performer’s Recital Diploma με την κ. Penny Sue Joyce. Σπούδασε επίσης κλασικό τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στη μουσική σχολή Σείστρο, όπου και πήρε το δίπλωμα της με την Αγγέλικα Φάμελου και πτυχίο αρμονίας στο Ωδείο Ζωγράφου με τον Ματθαίο Λεγάκη.
Έχει παρακολουθήσει masterclasses πιάνου με τους A. Lefevre, R. Jansen και G. Ganev, καθώς και πολλά παιδαγωγικά σεμινάρια διδασκαλίας της μουσικής και του πιάνου.
Έχει πραγματοποιήσει ρεσιτάλ σαν σολίστ και έχει συνεργαστεί με την Όπερα Δωματίου Αθηνών, την ορχήστρα δωματίου NuovArte, το τρίο Olympico, το Trio da Camera και πολλά άλλα μουσικά σύνολα, σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι ιδρυτικό μέλος και πιανίστα του Eklipsis vocal ensemble.
Διδάσκει στα Ωδεία «Εν Οργάνοις» και «Σείστρο» και είναι μουσικός συνοδός μονωδών και εκτελεστών πολλών μουσικών οργάνων.

Η οικογένεια του Παύλου Φύσσα και οι κολλητοί του

Aπό αριστερά προς δεξιά: ο Θανάσης, 29 ετών, ο Σταμάτης, 33, ο Σταύρος Θεοδωράκης,  ο Mistah Rude, 27, o Λευτέρης, 28 
«Πρωταγωνιστές» Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013, στις 23.40 στο MEGA

Με μια εκπομπή  για τον Παύλο Φύσσα θα ξεκινήσουν την νέα τηλεοπτική περίοδο οι «Πρωταγωνιστές».

Ο Σταύρος Θεοδωράκης βρέθηκε από την επόμενη μέρα του φόνου στην Αμφιάλη, τον Κορυδαλλό και την Σαλαμίνα, συνάντησε τους φίλους του Παύλου, την οικογένειά του και με την συνεργασία τους δημιούργησε ένα μικρό ντοκιμαντέρ για «τον μάγκα του Πειραιά». Αυτός είναι ένας από τους χαρακτηρισμούς που δίνουν για τον Παύλο, οι άνθρωποι που τον ζούσαν καθημερινά. «Ένας σύγχρονος ρεμπέτης», «το γελαστό παιδί», «ο άνθρωπος που ένωνε», «ο εχθρός κάθε φασισμού», «το ελεύθερο και αιρετικό μυαλό», «το φτωχόπαιδο με την μεγάλη καρδιά», «αυτός που φώναζε ''αγάπη ρε - μόνο αγάπη”, είναι μερικές από τις φράσεις που συνοδεύουν τις διηγήσεις των κολλητών του, της κοπέλας του, των γονιών του και της αδελφής του.

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Λαγκάρντ: Η Ελλάδα έκανε "μεγάλες θυσίες"

Σε «μεγάλες θυσίες» χρειάστηκε να υποβληθεί η Ελλάδα στη διαδικασία εφαρμογής των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, δηλώνει η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ και επισημαίνει ότι η χώρα παρουσιάζει – έστω ένα μικρό – πλεόνασμα.

«Θα κατονομάσω έναν τομέα, όπου παραδεχθήκαμε δημοσίως ότι υποτιμήσαμε συγκεκριμένους παράγοντες. Όπως για παράδειγμα την επίδραση του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή» δηλώνει η κ. Λαγκάρντ -σε συνέντευξή της στην τηλεόραση της Deutsche Welle, η οποία μεταφέρεται και από την ελληνόφωνη υπηρεσία της DW- και υποστηρίζει ότι ο πολλαπλασιαστής απλώς υποτιμήθηκε, ενώ και με αναθεωρημένο τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, το ΔΝΤ θα σχεδίαζε το πρόγραμμα για την οικονομική μεταρρύθμιση της Ελλάδας με τον ίδιο τρόπο.

«Κοιτάξτε τους αριθμούς. Είναι σαφές ότι στο πλαίσιο της άμεσης εξυγίανσης, πρέπει να γίνουν πολλά για μια χώρα που τελεί υπό τις ασφυκτικές πιέσεις των αγορών. Απαιτούνταν σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και αυτή είναι μια διαδικασία την οποία πέρασε η χώρα κάνοντας μεγάλες θυσίες. Ελπίζουμε ωστόσο ότι αρχίζουν να τα καταφέρνουν. Είναι μια χώρα που παρουσιάζει στην παρούσα φάση ένα -έστω και μικρό- πλεόνασμα» προσθέτει η Γενική Διευθύντρια του ΔΝΤ.

Αναφερόμενη στο αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών και στο γεγονός ότι η νέα Καγκελάριος είναι η «παλιά» Καγκελάριος, η κ. Λαγκάρντ διορθώνει, λέγοντας ότι η ‘Ανγκελα Μέρκελ «σε καμία περίπτωση δεν είναι μια “παλιά” Καγκελάριος». Τονίζει μάλιστα ότι τη θεωρεί «πολύ έξυπνη και δυναμική Καγκελάριο» και ότι χαίρεται ιδιαίτερα για την επανεκλογή της. «Είναι καλό να υπάρχει μια γυναίκα στην κορυφή. Ίσως είναι πολιτικά μη ορθό, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι η κυρία Μέρκελ συμβάλλει σημαντικά στην οικονομική σταθερότητα της περιοχής» συνεχίζει, ενώ παραδέχεται ότι δεν συμφωνούσε πάντα μαζί της σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ευρωζώνη.

Η Κριστίν Λαγκάρντ επισημαίνει ακόμη ότι στη γερμανική γλώσσα η «λιτότητα» (σσ. αναφέρεται μάλλον στη «δημοσιονομική πειθαρχία») σημαίνει «πειθαρχία» και επισημαίνει ότι το ΔΝΤ πάντα στήριζε την πειθαρχία.

«Όταν τίθενται στόχοι, θα πρέπει να τους σεβόμαστε. Αυτό που λέμε επίσης είναι ότι η ανάπτυξη και μια δημοσιονομική πολιτική που οδηγεί στην εξυγίανση, δεν αλληλοαποκλείονται. Παράλληλα βλέπουμε ότι η ταχύτητα της δημοσιονομικής εξυγίανσης και τα μέτρα που απαιτούνται για να επιτευχθεί αυτή, πρέπει να προσαρμόζονται προκειμένου να διασφαλιστεί η ανάπτυξη» καταλήγει.
Enhanced by Zemanta

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Times: Ανεργία, φτώχεια, βία, διαφθορά, πολλά θυμίζουν Βαϊμάρη στην Ελλάδα

Άρθρο με το οποίο επιχειρείται ένας παραλληλισμός των δεδομένων στην Ελλάδα με την κατάσταση στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης πριν από την επικράτηση του Χίτλερ φιλοξενεί η βρετανική εφημερίδα Times.

Ο συντάκτης Μπεν Μακιντάιρ γράφει ότι με τις προειδοποιητικές δηλώσεις του ο Αντώνης Σαμαράς έχει επιβεβαιώσει τον παραλληλισμό, σημειώνοντας ότι η κοινωνική συνοχή απειλείται από την αυξανόμενη ανεργία «όπως την εποχή του τέλους της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία».

Αναφέρεται ότι ένα χρόνο μετά από αυτή τη δραματική δήλωση από τον πρωθυπουργό, το ελληνικό κράτος προέβη στην καταπολέμηση της πιο προφανούς εκδήλωσης αυτής της πρόκλησης, με τις συλλήψεις στελεχών και οπαδών της Χρυσής Αυγής.

Στη συνέχεια ο αρθρογράφος σημειώνει ότι μπορεί η Χρυσή Αυγή να μην απολαμβάνει τη μετεωρική άνοδο των Ναζιστών του Χίτλερ και ο ηγέτης της να στερείται προσωπικού χαρίσματος, όμως σχολιάζει ότι η ηχώ της Βαϊμάρης γίνεται δυνατότερη όταν οι οπαδοί φωνάζουν στο Ν. Μιχαλολιάκο κατά την προσαγωγή του στο δικαστήριο, το διασκευασμένο ναζιστικό σύνθημα που τους χαρακτηρίζει «Αίμα, Τιμή, Χρυσή Αυγή».

«Πολλοί από τους παράγοντες που διέλυσαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης διαφαίνονται και στην Ελλάδα: μαζική ανεργία, πολιτική παράλυση, φτώχεια που εξαπλώνεται, κοινωνική αναστάτωση, αυξανόμενη εγκληματική βία και αχαλίνωτη διαφθορά, διαποτισμένη με μια οξεία αίσθηση εθνικής ταπείνωσης», σημειώνει ο αρθρογράφος. «Όπως και στη Βαϊμάρη της Γερμανίας, η ρατσιστική αντι-μεταναστευτική ακροδεξιά στην Ελλάδα αναδύθηκε πάνω σε αυτό το χάος με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα. Όπως και στη Βαϊμάρη της Γερμανίας, οι εξτρεμιστές της ακροδεξιάς βρήκαν στήριξη στην αστυνομία και στις στρατιωτικές δυνάμεις. Σύμφωνα με κάποιες έρευνες, σχεδόν η μισή ελληνική αστυνομία στηρίζει τη Χρυσή Αυγή, προσθέτει ο Μπεν Μακιντάιρ, επισημαίνοντας και το πρόσφατο γεγονός της ανάρτησης «περί πραξικοπήματος» σε ιστοσελίδα εφέδρων αξιωματικών.

Ο αρθρογράφος εν συνεχεία συμπεραίνει ότι εάν η κατάσταση στην Ελλάδα προσφέρει «ενοχλητικούς» παραλληλισμούς με την περίπτωση της Βαϊμάρης στη Γερμανία, η αναλογία αυτή μπορεί να προσφέρει και τρόπους καταπολέμησης της ανόδου του φασισμού. Ωστόσο, ο αρθρογράφος αναφέρει ότι υπήρξαν ενδείξεις προθυμίας ορισμένων από τη μετριοπαθή δεξιά να έρθουν σε συμφωνία με τη Χρυσή Αυγή, καθώς και ότι το κράτος έκανε τα στραβά μάτια σε περιπτώσεις επιθέσεων κατά μεταναστών, μελών μειονοτήτων και πολιτικών αντιπάλων. «Αντί να προσπαθήσει να απαγορεύσει το κόμμα, η κυβέρνηση κατηγορεί τους εξτρεμιστές για συμμετοχή τους σε βίαιη εγκληματική οργάνωση», συνεχίζει το άρθρο, προσθέτοντας ότι «η σύλληψη του Νίκου Μιχαλολιάκου, ως του πρώτου νόμιμα εκλεγμένου αρχηγού κόμματος που προφυλακίζεται από την πτώση της δικτατορίας, έχει αυξήσει την πολιτική διακύβευση (...) και εάν τελικά ελευθερωθεί ή γλιτώσει με μικρή ποινή, δημιουργείται ένα άλλο βαθιά ανησυχητικό ιστορικό προηγούμενο». Αναφέρεται ότι αντίθετα αν καταδειχθεί η σχέση της Χρυσής Αυγής με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ίσως το ακροδεξιό κόμμα καταστραφεί.

Τέλος, συγκρίνοντας την περίπτωση Μιχαλολιάκου με τη δίκη του Χίτλερ το 1924 για την απόπειρα πραξικοπήματος, το άρθρο καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι μια επιτυχημένη δίωξη της Χρυσής Αυγής μπορεί να προστατεύσει τη δημοκρατία, αλλά αντίθετα μια αποτυχία μπορεί να θέσει τη δημοκρατία σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο. «Ο κ. Μιχαλολιάκος δε θα καθίσει άεργος στη φυλακή. Εάν η ιστορία αποτελεί τον οδηγό, θα γράφει τον απολογισμό του Αγώνα του», όπως έκανε και ο Χίτλερ ενόσω ήταν στη φυλακή.


Σώτη Τριανταφύλλου για Χρυσή Αυγή: Δικαιοσύνη, αστυνομία και ΜΜΕ άργησαν τριάντα χρόνια

Τα μέλη, και ιδιαίτερα οι «αρχηγοί», της Χρυσής Αυγής είναι αξιομίσητα άτομα – φαιδροί τύποι, ακραία ανάγωγοι, σαφώς ψυχωσικοί, δυνάμει εγκληματίες, γράφει η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου στο protagon, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Αργησαν τριάντα χρόνια

​«Η κυβέρνηση και οι θεσμοί –Δικαιοσύνη, αστυνομία, μέσα ενημέρωσης- σημείωσαν καθυστέρηση τριάντα χρόνων στο ζήτημα της Χρυσής Αυγής (το έχουμε πει πολλές φορές, το λέμε ακόμα μία). Ήδη από το 1980 η ΧΑ έπρεπε να παρακολουθείται για ενδεχόμενες παραβιάσεις των νόμων και του συντάγματος. Εξυπακούεται ότι στο κλίμα γενικευμένης χαλαρότητας, αν όχι ανομίας –εν μέσω του χορού αναρχικών, αναρχοφασιστών και αριστερής τρομοκρατίας- μια τέτοια παρακολούθηση ήταν μάλλον απίθανη. Όσο για τους δημοσιογράφους, λιγοστοί ασχολούνται με το ρεπορτάζ δρόμου: οι περισσότεροι κάνουν ρεπορτάζ υπουργείων. Το αποτέλεσμα είναι να διολισθαίνουν τα κοινωνικά φαινόμενα και να βρισκόμαστε ως δημοσιογράφοι και ως πολίτες μπροστά σε αλλεπάλληλες εκπλήξεις, συνήθως δυσάρεστες» αναφέρει στο άρθρο της.

Εδώ τίθενται τα εξής ζητήματα: πρώτον, η ανοχή και η όχι σπάνια ερωτοτροπία κυβερνητικών παραγόντων, αστυνομικών και δημοσιογράφων με τη ΧΑ, μετατράπηκε, εν μια νυκτί, σε υπερβάλλοντα ζήλο εναντίον της. Ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι που ευθύνονται για την άνοδο της ναζιστικής συμμορίας ξέχασαν την αήθη συμπεριφορά τους –κυρίως επειδή επιθυμούν να την ξεχάσουμε εμείς- και προσχώρησαν εύθυμα με το μέρος των καινούργιων νικητών, του Νόμου και της Τάξης. Αλλά το κακό έχει γίνει και δεν ξεγίνεται τόσο εύκολα.

Και τονίζει η συγγραφέας για το λεγόμενο «λαϊκό αίσθημα»:

Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή το «αντιφασιστικό» κίνημα στους δρόμους είναι, για μια ακόμα φορά, λανθασμένη αντιμετώπιση. Τα αντανακλαστικά του δρόμου αποτελούν μέρος της πολιτικής μας κουλτούρας η οποία βασίζεται στο λεγόμενο «λαϊκό αίσθημα» - αλλά το «λαϊκό αίσθημα» δεν μπορεί να ρυθμίζει τις εξελίξεις. Το «λαϊκό αίσθημα» ενίσχυσε τη ΧΑ: είναι τα εξαθλιωμένα χαμηλά στρώματα και οι παροιμιώδεις μικροαστοί που χειροκροτούν μορφές δημόσιας συμπεριφοράς σαν εκείνες του κ. Κασιδιάρη και του κ. Παναγιώταρου. Και παρότι ο κ. Κασιδιάρης και οι λοιποί πάσχουν από σοβαρές ψυχικές διαταραχές, παρότι είναι άσχημοι, ανόητοι και άκρως αντιπαθητικοί, το στοίχημα δεν είναι ο εγκλεισμός για ψυχικές διαταραχές και βίαιες προθέσεις αλλά ο πολιτικός θάνατος.

Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι λοιπόν η ποινική αντιμετώπιση της ΧΑ, μολονότι, θα το επαναλάβω, αποτελεί απαραίτητη διαδικασία. Το κεντρικό πρόβλημα είναι η πολιτική της εκμηδένιση, η στροφή της ελληνικής κοινωνίας από το μίσος στη μετριοπάθεια και την αλληλεγγύη, καταλήγει. Αρθρο στο protagon.gr

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Νew York Times: Η υπόθεση της Χρυσής Αυγής μπορεί να γυρίσει "μπούμερανγκ" για την ελληνική κυβέρνηση»

Επιφυλάξεις για τον σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα των κινήσεων της ελληνικής κυβέρνησης στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής εκφράζουν σε ρεπορτάζ τους από την Αθήνα οι New York Times.


Σε εκτενές δημοσίευμά τους, οι New York Times μιλούν για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα τονίζοντας πως «σόκαρε την χώρα και η κυβέρνηση ξεκίνησε μια προσπάθεια να εξουδετερώσει την οργάνωση». 

Ωστόσο, η αμερικανική εφημερίδα υπογραμμίζει: «Ηδη σοβαρά ερωτήματα έχουν δημιουργηθεί σχετικά με τον σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα της εξάρθρωσης καθώς και για το εάν μπορεί να γυρίσει ''μπούμερανγκ'' κατά της κυβέρνησης και εν τέλει να δημιουργήσει συμπάθεια για την Χρυσή Αυγή, μια από τις πιο βίαιες ακροδεξιές οργανώσεις της Ευρώπης».

Oι ΝΥΤ αναφέρουν δήλωση του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Θράκης, Γιώργου Κατρούγαλου, ο οποίος προειδοποιεί: «Αν δεν διαχειριστείς σωστά (την υπόθεση), μπορεί να σου επιστρέψει πιο δυνατή η Χρυσή Αυγή. Αν εμφανιστούν ως θύματα του κατεστημένου, μπορεί να διευρύνουν την απήχησή τους».

Οι New York Times επισημαίνουν παράλληλα πως «έχουν ήδη δημιουργηθεί ερωτήματα σχετικά με την νομιμότητα ακόμη και την συνταγματικότητα των μεθόδων της κυβέρνησης» και αναφέρονται στην αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη, του Ηλία Παναγιώταρου και του Νίκου Μίχου.

«Η νομική διένεξη επεσήμανε την αυξανόμενη πεποίθηση της κυβέρνησης πως η Χρυσή Αυγή λειτουργεί περισσότερο ως μαφία παρά ως πολιτικό κόμμα.. Αλλά επίσης έκανε εμφανείς και τις ανησυχίες ότι η κυβερνητική προσπάθεια, μπορεί να είναι γεμάτη με ''νομικές τρύπες'' και διαδικαστικά λάθη. Υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής λένε ότι η κυβέρνηση στηρίζει την δικαστική υπόθεση εναντίον των μελών του κόμματος σε υποκλοπές οι οποίες δεν είχαν την απαιτούμενη εισαγγελική έγκριση», τονίζει το δημοσίευμα.

Κλείνοντας, οι New York Times επισημαίνουν πως η πεποίθηση του Αντώνη Σαμαρά πως θα αντιμετωπίσει την Χρυσή Αυγή και πως το ακροδεξιό κόμμα δεν έχει θέση στο πολιτικό σύστημα, δεν θα είναι εύκολο να εφαρμοστεί, καθώς «η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαγορεύσει τα πολιτικά κόμματα, γι αυτό προσπαθεί να υπονομεύσει την οργάνωση διαβρώνοντας την ηγεσία της και διακόπτοντας την χρηματοδότηση της».

Enhanced by Zemanta

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Κατεβάζει αυλαία ύστερα από 18 χρόνια το Θέατρο Βικτώρια

Ενα πλούσιο ιστορικό παραστάσεων αφήνει πίσω του το Θέατρο Βικτώρια που στο τέλος του μήνα κατεβάζει ρολά. Η θεατρική Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Οδύσσεια – Πολιτιστικές Εκδηλώσεις» που το εκμεταλλεύεται εδώ και 18 χρόνια, ανακοίνωσε ότι αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις ολοένα αυξανόμενες, οικονομικές υποχρεώσεις της κυψελιώτικης σκηνής που έγραψε τη δικής της ιστορία στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας για δύο δεκαετίες. 

Στις 7 Οκτωβρίου πρόκειται να ανέβει η τελευταία παράσταση του έργου «Γελώντας άγρια» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα και στο τέλος του μήνα, το θέατρο θα κλείσει οριστικά.

Το "Γελώντας άγρια" είναι ένα  κωμικό και συνάμα τραγικό πορτρέτο της σύγχρονης ζωής των μεγαλουπόλεων, εκεί όπου συνωστίζονται οι ψυχώσεις, οι νευρώσεις, τα πάθη, οι έξεις και οι ορέξεις ανθρώπων μοναχικών, ανέραστων και δυστυχισμένων, έτοιμων για όλα. Ανθρώπων που δεν αποζητούν κάποιο σοβαρό άλλοθι για να συγκρουστούν. Όπως ακριβώς συμβαίνει στο έργο αυτό με πρωταγωνιστές μια νέα Γυναίκα και έναν άγνωστο σε αυτή Άντρα, οι οποίοι συναντιούνται τυχαία στο διάδρομο ενός σούπερ μάρκετ. Από εκείνη τη στιγμή ξετυλίγεται με καλπάζοντες ρυθμούς ένα εντελώς απρόβλεπτο γαϊτανάκι εξομολογήσεων, συγκρούσεων και παρεξηγήσεων. Οι δύο πρωταγωνιστές μιλούν ασταμάτητα για ό,τι τους ενοχλεί, τους αγχώνει, τους φοβίζει, τους εκνευρίζει. Όλα έχουν θέση στο λόγο τους. Και τούτο γιατί το μόνο που επιζητούν είναι να βρουν κάποιο δίαυλο επικοινωνίας σε ένα κόσμο παλαβό και σκληρό που αρνείται κάθε ανθρώπινη επαφή.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαλισσόβας
Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα
Κοστούμια: Χριστίνα Πανοπούλου
Φωτογραφίες: Όλγα Μπάστα
Μουσική Επιμέλεια: Δημήτρης Μαλισσόβας
Αφίσα - Ήχος: Άρτεμις Τσίρου
Μετάφραση: Γιάννης Μανδενάκης, Κατερίνα Χατζηκυριάκου
Σύνθεση πρωτότυπου τραγουδιού: Άρτεμις Τσίρου


ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ:
Μάρκος Τερζιδάκης
Κατερίνα Χατζηκυριάκου


ΠΡΕΜΙΕΡΑ: ΔΕΥΤΕΡΑ, 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013
ΗΜΕΡΕΣ  ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Δευτέρα και Τρίτη: 21.15

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική  είσοδος: 12 ευρώ
Νεανικό (έως 25 ετών): 8 ευρώ
Για κατόχους δελτίου ανεργίας: 5 ευρώ

ΘΕΑΤΡΟ  ΒΙΚΤΩΡΙΑ: Μαγνησίας 5 & 3ης Σεπτεμβρίου 119, Βικτώρια
Τηλ. Κρατήσεων: 210 8233125 & 6936005252

Κομνηνός: Έδωσα έναν δύσκολο κι αθόρυβο αγώνα


Ο Δημήτρης , διαχειριστής σήμερα της εταιρείας και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Βικτώρια δήλωσε στα ΝΕΑ :

«Ανέλαβα το Βικτώρια το 2006 με όνειρα και αγάπη για το Θέατρο. Εδώ έζησα μερικές από τις συγκλονιστικότερες σκηνοθετικές στιγμές της ζωής μου και ταυτόχρονα έδωσα «βήμα» σε νέους αλλά και παλαιότερους καλλιτέχνες. Έδωσα έναν δύσκολο κι αθόρυβο αγώνα, όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς καμία απολύτως υποστήριξη από κανένα δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα. Όλες οι παραγωγές του θεάτρου χρηματοδοτήθηκαν από τα έσοδα των εισιτηρίων και δικούς μου πόρους αποκλειστικά. Θέλω να επισημάνω ότι, παρά τις πρωτοφανείς αντιξοότητες της συνεχιζόμενης κρίσης που όλοι βιώνουμε, δεν αφήνω πίσω μου ούτε ένα ευρώ χρέος, ούτε έναν απλήρωτο λογαριασμό όπως ήταν και είναι η πάγια πρακτική μου. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τους εργαζόμενους του θεάτρου καθώς και τους δεκάδες συνεργάτες και ηθοποιούς που πέρασαν από το σανίδι της σκηνής. Θέλω να ευχαριστήσω το θεατρόφιλο κοινό, τον κόσμο που τίμησε με την παρουσία του, όλα αυτά τα χρόνια, τις παραστάσεις μας»/

linkwithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...