Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Ανιδιοτέλεια και ελπίδα (Δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου)

Tης Ξενιας Κουναλακη / kathimerini.gr

Στο πένθος ο χρόνος βοηθάει να εγκαταλείπει κανείς τους συναισθηματισμούς και την αναπόφευκτη εξιδανίκευση εκείνου που έφυγε. Και να κρατάει τελικά τα ουσιώδη, τη χρήσιμη κληρονομιά για εκείνους που έμειναν. Δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου, δεν έχει νόημα πλέον να θυμόμαστε μόνο τις γάτες, τη φυσαρμόνικα και τη σχέση του με την Καλή. Αλλά να αναλογιζόμαστε τι είναι αυτό που λείπει από την ελληνική πολιτική εν τη απουσία του.

Τώρα που η ελληνική Κεντροαριστερά πασχίζει να συσπειρωθεί, να βρει μία θέση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που της λείπει κυρίως είναι ένα πρόσωπο που θα ηγηθεί αυτής της προσπάθειας. Ενα πρόσωπο-σύμβολο, ευρείας αποδοχής, που θα μπορούσε να επισκιάσει τα υπερμεγέθη «εγώ» των άφθονων ταλαντούχων στελεχών που δυσκολεύονται να παραμερίσουν τις φιλοδοξίες τους για χάρη της ενότητας.

Αν ζούσε ο Κύρκος, το πρόβλημα θα είχε λυθεί. Γιατί ήταν μια προσωπικότητα αδιαμφισβήτητου κύρους, χωρίς συμπλέγματα, όμως, που θα άνοιγε δρόμο για τους νεότερους, μόλις εκπλήρωνε τον συσπειρωτικό του ρόλο.

Ηταν, άλλωστε, ανέκαθεν υπέρμαχος της ενότητας της Αριστεράς και από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του ενιαίου Συνασπισμού, φανατικός εχθρός του κατακερματισμού, της παιδικής ασθένειας του φραξιονισμού και της εσωστρέφειάς της. Τόλμησε τη συνεργασία με τη Δεξιά, επειδή θεωρούσε ότι οι συνθήκες το επιβάλλουν, και είναι βέβαιο ότι και σήμερα θα ενθάρρυνε γενναίες κυβερνητικές λύσεις για να διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, την οποία πρώτος υποστήριξε, όταν όλη η υπόλοιπη Αριστερά αποκήρυσσε μετά βδελυγμίας.

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία των πολιτικών του απόψεων ήταν η επιμονή του ότι Αριστερά και εξουσία δεν είναι ασύμβατες έννοιες. Θεωρούσε ότι η Αριστερά πρέπει να διεκδικήσει τη συμμετοχή της στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο στείρος αντιεξουσιαστικός λόγος τον ενοχλούσε αφάνταστα.

Ταυτόχρονα, όμως, επειδή είχε μία απίστευτη ικανότητα επικοινωνίας με τον λαό, θα μπορούσε ίσως σήμερα να βοηθήσει στη δημιουργία μιας αριστερής αντι-πρότασης, με κοινωνικές ευαισθησίες στην ασκούμενη πολιτική. Και να προσφέρει, εκτός από τον εαυτό του ως ηγέτη-σύμβολο, την πείρα του αλλά και την έμπνευσή του για να διατυπωθεί ένα εναλλακτικό όραμα εκ μέρους της, ομολογουμένως, αμήχανης Κεντροαριστεράς.

Η ανιδιοτέλεια και η ελπίδα είναι που λείπουν σήμερα όχι μόνο από την Αριστερά, αλλά και από την ελληνική πολιτική συνολικά.

Ο Λεωνίδας Κύρκος είχε και τις δύο αυτές αρετές, το ήθος και την αισιοδοξία. Ερήμην του η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα θα ψάχνεται αρκετό καιρό ακόμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

linkwithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...