Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

"Έφυγε" η Νόρα Αναγνωστάκη

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, η Νόρα Αναγνωστάκη, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και μεταφράστρια, σύζυγος του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη.


Η Νόρα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αν και ποτέ δεν εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Πρωτοεμφανίστηκε με το δοκίμιο «Προοίμιο στην ποίηση της Ελένης Βακαλό» στο περιοδικό «Κριτική», του οποίου ήταν υπεύθυνη για την παρουσίαση κειμένων λογοτεχνίας και θεωρίας λογοτεχνίας. 

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Προκλητικό αυστριακό δημοσίευμα: «Δεν είναι ανέκδοτο: Οι Ελληνες έχουν την προεδρία της ΕΕ»

Συνεχίζοντας την πάγια ανθελληνική τακτική της, η γνωστή για το λαϊκισμό της, μεγαλύτερης κυκλοφορίας αυστριακή εφημερίδα «Κρόνεν Τσάιτουνγκ», αναφερόμενη στην επερχόμενη ελληνική προεδρία στην Ευρωπαική Ενωση, έχει σε σχετικό δημοσίευμά της τον τίτλο «Δεν είναι ανέκδοτο: Οι Ελληνες έχουν την προεδρία της ΕΕ». 


 Οπως αναφέρει το δημοσίευμα: «Σε αυτή την ΕΕ πραγματικά τίποτε πλέον δεν μπορεί να προκαλεί έκπληξη: Την 1η Ιανουαρίου αναλαμβάνει, έχοντας τη σειρά της, για μισό χρόνο την προεδρία της ΕΕ η χώρα με τη μεγαλύτερη κρίση. Για αυτό η Αθήνα χρειάζεται επιπλέον οικονομική βοήθεια».

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Bild: Θα τα καταφέρουν οι Έλληνες με την Προεδρία της Ε.Ε.;

«Θα τα καταφέρουν πραγματικά οι Έλληνες;» διερωτάται αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας «Bild» σχετικά με την ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αρχίζει την 1η Ιανουαρίου. Μεταξύ άλλων, η εφημερίδα αναφέρεται στο ενδεχόμενο διαδηλώσεων με αφορμή τις συναντήσεις των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ στην Αθήνα.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

LSE: «Αγανακτισμένοι»-Πως δημιουργήθηκαν, ποιοι ήταν και γιατί «εξαφανίστηκαν»

Ερευνα για τους «Αγανακτισμένους» της Ελλάδας δημοσιεύει το πανεπιστήμιο London School of Economics, στο οποίο αναλύονται οι λόγοι της δημιουργίας τους, αλλά και αίτια της «εξαφάνισής» τους.


Σε έρευνα του την οποία δημοσιεύει για λογαριασμό του LSE ο συνεργάτης του ιστότοπου του πανεπιστημίου Χρήστος Κωστόπουλος, μελετά τον ρόλο των ελληνικών και βρετανικών εφημερίδων για το πως χαρακτήριζαν είτε θετικά είτε αρνητικά τους Αγανακτισμένους και μελετά την αλληλεπίδραση των κατηγοριών με την πολιτική. Οι εφημερίδες που έχει επιλέξει για την έρευνα του είναι η Ελευθεροτυπία, η Καθημερινή και το Βήμα από την Ελλάδα, ενώ από την Αγγλία διάλεξε την Telegraph και τον Guardian.

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Guardian: Μία χαμένη δεκαετία σε Ελλάδα και Ευρώπη λόγω της λιτότητας

Δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian κάνει την ετήσια αποτίμηση των συνθηκών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω της συνεχούς λιτότητας που επιβλήθηκε, αφήνοντας αιχμές για τι κατά πόσο η Ευρώπη επιστρέφει σε τροχιά ανάκαμψης.


Η ανάλυση του Ίαν Τρέινορ ξεκινάει με την περίπτωση της Ελλάδας, εκτιμώντας ότι τέσσερα χρόνια μετά την έντονη κριτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα και οδήγησε σε κρίση χρέους στην Ευρώπη, αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, με την άγρια λιτότητα να αποτελεί απάντηση.

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Financial Times: Η Ελλάδα δεν «πολεμά» με την Τρόικα- Απλά αντιστέκεται στην λάθος πρακτική

Για τις σκληρές διαπραγματεύσεις της Τρόικα με την ελληνική κυβέρνηση γράφουν οι Financial Times, οι οποίοι επισημαίνουν πως η Ελλάδα δεν αντιστέκεται στην Τρόικα, αλλά αντίθετα επισημαίνει αυτό που είναι λογικό- δηλαδή ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί η σκληρή λιτότητα.


Σε άρθρο του στην οικονομική εφημερίδα, ο επίτιμος καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Δεβλέτογλου, υποστηρίζει πως «η Ελλάδα δεν έχει αρχίσει ποτέ ''πόλεμο'' με την Τρόικα. Ούτε τώρα, ούτε καμία άλλη φορά στην μεγάλη και πολιτισμένη παρουσία της στην καρδιά της Ευρώπης. Σε απάντηση στην ξαφνική αποχώρηση της Τρόικα από την Αθήνα χωρίς καν να ξεκαθαρίζουν ποια ημέρα θα επιστρέψουν μαζί με την άρνηση τους να δώσουν την δόση του ενός δισ. ευρώ, η Ελλάδα απλά απήχηση την γνωστή προειδοποίηση του Αϊνστάιν κατά αυτού που θεωρείται γενικώς παράλογο: Η συνεχόμενη επανάληψη του ίδιου (λάθος) πράγματος, με διαφορετικά κάθε φορά αποτελέσματα».

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

ΑΛΚΗ ΖΕΗ: Η ζωή σαν παραμύθι της γυναίκας που έγραφε τα πιο ωραία παραμύθια

Πενήντα χρόνια ακριβώς από την πρώτη του έκδοση, «Το Καπλάνι της βιτρίνας», παραμένει ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα παιδικά βιβλία, σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.


Ο Παύλος Τσίμας συναντά την συγγραφέα του βιβλίου, Άλκη Ζέη και διατρέχει μαζί της την μυθιστορηματική της ζωή: από τα καλοκαίρια στην Σάμο στην Αθήνα της κατοχής, από τις λογοτεχνικές παρέες του Εμπειρίκου, του Γκάτσου και του Σεβαστίκογλου στο πατάρι του Λουμίδη και το θέατρο του Κουν ως την ΕΠΟΝ και τον Δεκέμβρη του ‘44, από την εξορία στην Χίο ως την Ρώμη του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο κι από εκεί στην Τασκένδη των ηττημένων, την Μόσχα και το Παρίσι των εμιγκρέδων της δικτατορίας και τέλος στην Αθήνα της μεταπολίτευσης.

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Bloomberg: Οι Έλληνες κλέβουν ρεύμα για να επιβιώσουν

«H απώλεια της ηλεκτρικής ενέργειας είναι μια ακόμα δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι άνεργοι στην Ελλάδα», αναφέρει το πρακτορείο σε άρθρο του για τις παράνομες συνδέσεις ρεύματος


Στις παράνομες επανασυνδέσεις ρεύματος στην Ελλάδα, ένα θέμα που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, αναφέρεται σε εκτενές του άρθρο το Bloomberg, με αφορμή και τον θάνατο της 13χρονης στη Θεσσαλονίκη, η οποία πέθανε από εισπνοή δηλητηριωδών αερίων από μαγκάλι που είχε ανάψει η μητέρα της στο σπίτι τους, στο οποίο είχε διακοπεί η παροχή ρεύματος.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Εκδήλωση του Τομέα Πολιτισμού της ΔΗΜΑΡ «Ποιος Πολιτισμός. Θεσμοί και πολιτιστική πολιτική σε δύσκολους καιρούς»

 Η πολιτιστική πολιτική αλλά και η εφαρμογή της είναι σήμερα ένα ιδιαιτέρως επίκαιρο θέμα συζήτησης, ακριβώς επειδή είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια αλλαγή παραδείγματος. Η αναζήτηση πόρων, η σχέση ιδιωτικού και δημόσιου αγαθού, αλλά και οι ίδιες οι πολιτειακές εγγυήσεις για την πολιτιστική ανάπτυξη και δημιουργία βρίσκονται σε μια αποφασιστική καμπή. Οι εντοπισμένες, στοχευμένες και αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις καθώς και οι εναλλακτικές προτάσεις για μια σύγχρονη πολιτιστική πολιτική σκοντάφτουν σήμερα όχι μόνο στο πεδίο της οικονομίας αλλά και στη θεσμική αδράνεια της τρέχουσας διακυβέρνησης.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Ο καθηγητής Κριαράς απαντά στο «τι πρέπει να κάνουμε» για να βγούμε απ'την κρίση

Σε ηλικία 107 ετών συμβουλεύει «οι νέοι να μην φεύγουν στο εξωτερικό», αλλά «να μείνουν εδώ, να δουλέψουν, να αγαπήσουν την εργασία, να μην απεργούν...»


«Στη ζωή μου έκανα ό,τι θεωρούσα καθήκον». Ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς γιορτάζει σήμερα τα 107α γενέθλιά του και δίνει συνέντευξη στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

-«Το ξέρω καλά. Οι περισσότεροι -ειδικά κάποιοι νεόκοποι από τις τηλεοράσεις που έρχονται να με δουν, να μου ζητήσουν “δηλώσεις”, δεν είναι γιατί γνωρίζουν και εκτιμούν το έργο και την προσωπικότητά μου. Είναι η ηλικία μου που τους κάνει εντύπωση. Δεν επεπόθησα ξέρετε τόσο μακρύ βίο... Έγινε. Δεν θέλω πια άλλο να ζήσω. Η χαρά μου -η αγαπημένη μου σύζυγος- έφυγε. Ο έρωτας -τον οποίο η ύπαρξή της και μόνο μου ενέπνεε-, ο έρωτας για τη ζωή, τη δημιουργία και την εργασία, για τη δημιουργία, δεν υπάρχει πια. Οπότε, σας ευχαριστώ για τις ευχές και τα δώρα αλλά είναι πλέον περιττά. Και η εποχή μας δεν το θέλει το περιττό...».

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

«Αθήνα, μία ελληνική τραγωδία»: Ξένοι ανταποκριτές αποτυπώνουν την κρίση από τα Εξάρχεια μέχρι την Κηφισιά

Τις πολλαπλές – συχνά αντιφατικές – όψεις της κρίσης στην Αθήνα και το πώς τη βιώνουν οι κάτοικοί της επιχειρεί να αποτυπώσει ένα εξαιρετικό webcumentary με τίτλο: «Athens A Greek Tragedy» [«Αθήνα: Μία Ελληνική Τραγωδία»] των Claire Jeantet και Fabrice Catérini.

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Έφυγε" και η αγωνίστρια Ζωή Λιναρδάτου

Η φωτογραφία τραβήχθηκε σε κεντρική γκαλερί στο Βουκουρέστι, στα εγκαίνια της έκθεσης του βολιώτη ζωγράφου Θανάση Φάππα τα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Εξόριστοι εικονίζονται αριστερά ο Κώστας Λιναρδάτος (που εργάζονταν στον αντιδικτατορικό τύπο), και δεξιά ο στενός του φίλος από την Αντίσταση και τα πέτρινα χρόνια της Μακρονήσου : ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης. Και οι δυο πολιτικοί εξόριστοι στο Βουκουρέστι.

Έφυγε χθες το βράδυ η αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Ζωή Λιναρδάτου, σύζυγος του δημοσιογράφου Κώστα Λιναρδάτου, που είχε πεθάνει πριν δύο μήνες.Δ Κηδεύεται αύριο (23/11) στις 12 το μεσημέρι στο Νεκροταφείο Γλυφάδας.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Στο «σφυρί» η επιστολή του Κολοκοτρώνη με το «φωτιά και τσεκούρι»‏

Στο «σφυρί» βγαίνει αύριο η ιστορική επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, με τη θρυλική φράση «… φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Πρόκειται για το κείμενο με το οποίο ο Κολοκοτρώνης απευθυνόταν στους κατοίκους χωριών προκειμένου να τους παροτρύνει να βοηθήσουν στην πολιορκία της Πάτρας.

H Nέα Υόρκη προσκύνησε τον Καβάφη – Οι πρώτες εικόνες από μια υπέροχη βραδιά

Ως μαγευτική περιγράφουν τη στιγμή που η Κάθλιν Τέρνερ και η Ολυμπία Δουκάκη βρέθηκαν μαζί στη σκηνή του Town Hall στη Νέα Υόρκη για να διαβάζουν Καβάφη, όσοι κατέκλυσαν την αίθουσα. Λίγο αργότερα ο Δημήτρης Παπαϊώαννου με το έργο του Πρώτη Υλη δεν απέδωσε απλώς τιμή στον κορυφαίο ποιητή αλλά έδειξε για μια ακόμη φορά τις συγγένειες και την εξέλιξη της ελληνικής δημιουργίας.

Στελέχη της κυβέρνησης βρίζουν την Τρόικα στον... Guardian: «Μας ζητούν να πάρουμε τρελά μέτρα»

Την αγανάκτηση τους όσον αφορά τις απαιτήσεις της Τρόικα αποφάσισαν να εκφράσουν στελέχη της κυβέρνησης, επιλέγοντας ωστόσο την «εύκολη» οδό καθώς έκαναν ανώνυμα σχόλια στην αγγλική εφημερίδα Guardian αναφέροντας πως η Τρόικα απαιτεί «τρελά» πράγματα και πως οι εκπρόσωποι των δανειστών είναι «τυφλοί».

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

New York Times: Η Ελλάδα είναι κοντά στο να «στρίψει την γωνία»


«Παράθυρο ευκαιρίας για την Ελλάδα και τους επενδυτές» βλέπουν οι New York Times σε δημοσίευμα με τον συγκεκριμένο τίτλο όπου γίνεται λόγος για «Ελλάδα που αλλάζει και γίνεται ελκυστική».


«Η Ελλάδα ήταν το παιδί για το μαστίγωμα για το περισσότερο διάστημα των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Αλλά τους τελευταίους μήνες, το αίσθημα έχει αλλάξει και οι ξένοι επενδυτές "ψαρεύουν" κυρίως τραπεζικά περιουσιακά στοιχεία» αναφέρει χαρακτηριστικά η αμερικανική εφημερίδα.

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Γερμανία: 75 χρόνια από τη «Νύχτα των Κρυστάλλων»

Ξημερώματα της 10ης Νοεμβρίου του 1938 σε όλη τη ναζιστική Γερμανία τα «Τάγματα Εφόδου» των Ες-Ες επιδόθηκαν σε ένα από τα χειρότερα πογκρόμ κατά των Εβραίων της Ευρώπης


Ένα από τα χειρότερα πογκρόμ κατά των Εβραίων της Ευρώπης πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα πριν από 75 χρόνια στη Γερμανία και στην Αυστρία και οι δύο χώρες τιμούν με εκδηλώσεις μνήμης εκείνους που έχασαν τη ζωή τους τη «Νύχτα των Κρυστάλλων» (Kristallnacht), που αποτέλεσε την απαρχή του Ολοκαυτώματος.

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Ο άγνωστος αθλητής Γρηγόρης Λαμπράκης

Προτού γίνει λαμπρός επιστήμονας και αγωνιστής της Ειρήνης, ο Γρηγόρης Λαμπράκης υπήρξε πρότυπο αθλητή. Από την Ορεινή Αρκαδία στο Βερολίνο και τη γνωριμία του με τον Τζέσε Όουενς, στο Καλλιμάρμαρο της γερμανικής κατοχής και στην ανθρωπιά που έδειξε στους συναθλητές του.


"Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται". Δεν είναι η περίοδος των Μακαρισμών, αλλά είναι μία χρονική στιγμή που πραγματικά... μακαρίζεις την τύχη όσων έχουν ζήσει από κοντά προσωπικότητες οι οποίες λείπουν στις ημέρες μας.

Ειρηνοποιοί πραγματικοί οι οποίοι θέλουν να γεφυρώσουν αντιθέσεις, να τραβήξουν τον κόσμο από την καταιγίδα προσφέροντάς του ένα ασφαλές, απάνεμο λιμάνι.

24 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου

Υπήρξε το γνωστότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Γερμανίας, ως επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948. Από το 1961 που ξεκίνησε η κατασκευή τους έως το 1989 που "έπεσε", συμβόλιζε τη διαίρεση της Ευρώπης.


To Τείχος του Βερολίνου από την ανέγερσή του στις 13 Αυγούστου 1961 μέχρι την πτώση του στις 9 Νοεμβρίου 1989 χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

ΒΙΝΤΕΟ- Oκτώ χρόνια χωρίς τον Αλεξανδράκη


Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1928 στην Αθήνα. Φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 του έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει στις ΗΠΑ κινηματογραφική σκηνοθεσία. Μία παράσταση, όμως, του Κάρολου Κουν, με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη, του άλλαξε τη ζωή.
Παράλληλα ο φίλος του, ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή. Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Τον καιρό εκείνο, η Κατερίνα (Ανδρεάδη) έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ», για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια».
Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή». Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποίμην Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια, κιόλας, χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.

Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες, και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής. Η απήχηση του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου.Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους, όμως, δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα σε μία περιοδεία. Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα.
Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι αυτός με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα. Το 1956, παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη. Μαζί ανέβασαν στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής, το «Πικνίκ», ενώ συμμετείχαν σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Όμως, ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά.
Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι αυτή η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, αλλά και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και η «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής.
Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες, όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη. Συνολικά, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός» , «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα.Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των παραστάσεων στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαΐ», «Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος». Στην τηλεόραση έπαιξε στον «Παράξενο Ταξιδιώτη», τον «Γιούγκερμαν» και τους «Μυστικούς Αρραβώνες». Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση, τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ' όπου είχε ξεκινήσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, ενώ το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.
Δείτε το βίντεο:

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Στα πρόθυρα νέου κραχ η Αργεντινή - Τα διδάγματα για την Ελλάδα

Στους παράγοντες που απειλούν την Αργεντινή με νέα χρεοκοπία, δώδεκα χρόνια μετά το χάος που επέφερε το κραχ του 2001, αναφέρεται άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το οποίο αναπαρήγαγε η εφημερίδα Καθημερινή, στις μερικές βουλευτικές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου στην Αργεντινή, το κόμμα της προέδρου Κίρτσνερ σημείωσε σαφή υποχώρηση, χωρίς πάντως να χάσει τον έλεγχο του κοινοβουλίου. Όπως όλα δείχνουν, το ρεύμα του «κιρτσνερισμού» πλησιάζει προς το τέλος του. Δώδεκα χρόνια μετά το κραχ του 2001, η χώρα βρίσκεται και πάλι στα πρόθυρα του χάους.

Η χρεοκοπία της Αργεντινής, μαζί με την αναδιάρθρωση του χρέους των χωρών που βρίσκονται στην περιφέρεια της ευρωζώνης, συνιστά τη σημαντικότερη στάση πληρωμών ενός κράτους. Αντίθετα όμως με τις χώρες της ευρωζώνης, η Αργεντινή επέλεξε να μην αποζημιώσει τους δανειστές της και να αρνηθεί την ξένη βοήθεια υπό την αιγίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η στρατηγική αυτή, αφού για καιρό θεωρήθηκε μια επιτυχία των εναλλακτικών πολιτικών και μια απόδειξη της διαστροφής των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, αποδείχθηκε καταστροφική.

Το ναυάγιο της Αργεντινής χρονολογείται από το 1998, όταν συνδυάστηκε η κρίση πληρωμών των χωρών του Νότου με τα προγράμματα λιτότητας του ΔΝΤ, ενώ η υπερτίμηση του πέσο απέτυχε αφού είχε ταυτόχρονα υποτιμηθεί το ρεάλ της Βραζιλίας. Στα τέλη του 2001, η χώρα και οι τράπεζες κατέρρευσαν. Η κρίση, που ως τότε ήταν χρηματοπιστωτική, έγινε οικονομική και κοινωνική: το 2002, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 11%, η ανεργία έφτασε το 25%, το 60% του πληθυσμού βυθίστηκε στη φτώχεια και το χρέος έφτασε το 165% του ΑΕΠ.

Η δεκαετία των Κίρτσνερ, γράφει ο γάλλος οικονομολόγος Νικολά Μπαβερέζ στην εφημερίδα Φιγκαρό, φάνηκε ότι θα οδηγούσε στην ανανέωση της χώρας και του περονικού μύθου. Η Αργεντινή σταμάτησε να αποπληρώνει τα δάνειά της προς τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και προχώρησε σε εθνικοποιήσεις ξένων επιχειρήσεων αδιαφορώντας για τις δικαστικές διαμάχες. Αρχικά, η χώρα έδειξε ότι θα κερδίσει το στοίχημα.

Η ετήσια ανάπτυξη έφτασε το 8% ανάμεσα στο 2003 και το 2011, αποτέλεσμα κυρίως των εξαγωγών πρώτων υλών (και κυρίως σόγιας) προς τις αναδυόμενες οικονομίες. Η ανεργία μειώθηκε στο 7,2% του ενεργού πληθυσμού και η φτώχεια περιορίστηκε κατά τα δύο τρίτα. Επιπλέον, το χρέος μειώθηκε στο 41% του ΑΕΠ, καθώς αντλούνταν χρήματα από τα αποθέματα της κεντρικής τράπεζας.

Ύστερα από μια δεκαετία ψευδαισθήσεων, που διατηρήθηκαν με την υποτίμηση του νομίσματος και τον πολλαπλασιασμό των φόρων στα εισαγόμενα προϊόντα προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι κοινωνικές δαπάνες, η χώρα έφτασε και πάλι στη χρεοκοπία. Χρεοκοπία οικονομική, με μια ανάπτυξη που δεν ξεπερνά το 2%, μια τραγική ανταγωνιστικότητα και προβληματικές υποδομές στους τομείς των μεταφορών και της ενέργειας. Χρεοκοπία νομισματική και χρηματοπιστωτική, με έναν πληθωρισμό που επισήμως φτάνει το 10% και στην πράξη το 25%, και μια μαζική διαρροή κεφαλαίων. Χρεοκοπία κοινωνική, με την ταχεία άνοδο της ανεργίας και τη διολίσθηση του ενός τρίτου του πληθυσμού στην παράλληλη οικονομία. Χρεοκοπία χρηματοπιστωτική, με μια σειρά δικαστικών αποφάσεων που δικαιώνουν τους δανειστές: ο λογαριασμός ενδέχεται να φτάσει τα 43 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η χώρα δεν έχει πια πρόσβαση στις αγορές και τη διεθνή βοήθεια. Χρεοκοπία πολιτική, με τη γενίκευση της ανασφάλειας, της πελατειοκρατίας και της διαφθοράς.

Η παρακμή της Αργεντινής συνοδεύεται από την ανάπτυξη της υπόλοιπης Λατινικής Αμερικής. Χάρις στο άνοιγμα προς την παγκοσμιοποίηση, η φτώχεια μειώθηκε κατά 25% και η μεσαία τάξη κέρδισε 50 εκατομμύρια νέα μέλη από το 2000. Η αποτυχία της Αργεντινής δεν οφείλεται λοιπόν στον ξένο παράγοντα. Τα αίτιά της είναι εγχώρια: ένας συνδυασμός πολιτικού λαϊκισμού, κρατισμού, προστατευτισμού και άρνησης της ανοιχτής κοινωνίας.

Τρία είναι τα μαθήματα αυτής της τραγωδίας, καταλήγει ο αρθρογράφος. Πρώτον, ένα κράτος μπορεί να χρεοκοπήσει και το κόστος το πληρώνουν πρώτα οι φτωχοί. Δεύτερον, οι στρατηγικές βίαιης χρεοκοπίας αποδεικνύονται πολύ πιο οδυνηρές από τις οργανωμένες αναδιαρθρώσεις. Τρίτον, η μόνη αξιόπιστη έξοδος από την κρίση είναι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μέσα από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.



Πηγή:   iefimerida.gr

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Τι έγραψαν τα ΜΜΕ για τον δημοσιογράφο Ανδρεάδη Συγγελάκη που δήλωσε ότι είναι gay

Mε πρωτοφανή σοβαρότητα και σεβασμό αντιμετώπισαν τα ελληνικά ΜΜΕ την συγκλονιστική εξομολόγηση του διάσημου δημοσιογράφου Θεόδωρου Ανδρεάδη Συγγελάκη ότι είναι ομοφυλόφιλος, με άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Τι έγραψε το gayhellas

Με μετριοπάθεια και σοβαρότητα αντιμετώπισε την είδηση το gayhellas.gr/ το οποίο αποκαλεί το άρθρο του δημοσιογράφου «κατάθεση ψυχής». Γράφει

Γνωστός Έλληνας δημοσιογράφος με μια κατάθεση ψυχής αποκάλυψε δημόσια πως είναι gay

Με άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, ο γνωστός δημοσιογράφος και ανταποκριτής του Αlpha στη ΡώμηΘεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελάκης, αποκάλυψε τη σεξουαλική του ταυτότητα με αφορμή την τρίτη κατά σειρά αυτοκτονία μέσα σε ένα χρόνο ενός 20χρονου νεαρού, θύματος ομοφοβίας στην Ιταλία. gayhellas.gr/‎

Πρόκειται για τον πρώτο Έλληνα δημοσιογράφο που συνεχίζει να εργάζεται σε μεγάλο κανάλι και που δηλώνει δημόσια ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Ο ίδιος έγραψε: «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας ποδοσφαιριστής, ένας πολιτικός, ένας δημοσιογράφος, που να έχει το ίδιο θάρρος; Που να μπορεί να προσφέρει ένα θετικό παράδειγμα σε έναν νέο που ζει στην επαρχία και θα μπορούσε να βρεθεί στην ίδια τραγική θέση του νεαρού Ιταλού που κηδεύεται σήμερα;».

«Χρειάζεται περισσότερο θάρρος, για να μπορέσει και η χώρα μας να αποκλείσει τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τους βάρβαρους χλευασμούς των ανεγκέφαλων. Ενας δημοσιογράφος, ανταποκριτής από τη Ρώμη, κάνει την αρχή, αψηφώντας τυχόν κριτικές και εκπλήξεις. Δεν είμαι ήρωας. Ζητώ να αλλάξουμε, επιτέλους, την ψυχή και τη σκέψη μας», είπε.
Mια σοβαρή ανάλυση

Μια σοβαρή ανάλυση για το θέμα της αποκάλυψης της ομοφυλοφιλίας από ένα γνωστό πρόσωπο έκανε ο Τάκης Καραγιάννης στο protagon.gr:

Είναι εννιά λέξεις. «Από τη Ρώμη για τον Alpha, Θόδωρος Ανδρεάδης Συγγελάκης». Τις ακούς χρόνια, έχουν γίνει σήμα κατατεθέν για την έννοια της ανταπόκρισης. Ο Θόδωρος Ανδρεάδης Συγγελάκης δεν έχει δίπλα από το όνομά του κανένα πρόσημο, όσον αφορά την προσωπική μου άποψη για τον ίδιο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά κι η επαφή μου με τη δουλειά του είναι πολύ περιορισμένη, με δική μου ευθύνη. Ο Θόδωρος Ανδρεάδης Συγγελάκης έχει από χθες πολλά πρόσημα δίπλα από το όνομά του, όσον αφορά τις απόψεις των άλλων. Λογικά έχει 11.000.000 πρόσημα, όλοι οι Έλληνες έχουν κι από μία. Γιατί τα παραπάνω;

Ο Θόδωρος Ανδρεάδης Συγγελάκης αποκάλυψε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Για να μην αδικήσω το σκεπτικό του και να μην προσδώσω ή αφαιρέσω βάρος από κάποιο στοιχείο που θα ήθελε να σταθεί, διαβάστε το κείμενό του στην Εφημερίδα των Συντακτών. Είναι για την αυτοκτονία ενός Ιταλού, ο οποίος είχε στιγματιστεί από τον περίγυρό του για τις προτιμήσεις του.

Μου είναι παντελώς αδιάφορο ό,τι κι αν κάνετε τα βράδια, τα μεσημέρια ή τα πρωινά σε όποιο μέρος του σπιτιού σας ή εκτός αυτού, αρκεί αυτό να γίνεται συγκαταβατικά μεταξύ ενηλίκων. Όλα τα υπόλοιπα είναι καθαρά δική σας επιλογή.

Το θέμα δεν είναι γιατί ένας άνθρωπος αποκαλύπτει τη σεξουαλική του ταυτότητα, δεν είναι τι κάνει στο κρεβάτι του και πώς θρέφει τα ερωτικά του γούστα. Είναι ελεύθερος να «κρύβει» ένα «μυστικό» ή να το διατυμπανίζει. Το ζήτημα είναι γιατί. Τι τον ωθεί ώστε να το καταχωνιάσει μέσα του ή τι τον παρακινεί ώστε να το φωνάξει σε όλον τον κόσμο; Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η ίδια η κοινωνία και τα συντηρητικά αντανακλαστικά της, τα οποία έχουν τυλιχθεί γύρω από τα άτομα που έχουν κάνει επιλογές, οι οποίες μέχρι πριν από μερικά χρόνια αποτελούσαν θέματα ταμπού. Ο κάθε Θόδωρος, ο κάθε Ανδρεάδης, ο κάθε Συγγελάκης, μπορεί να είναι στρέιτ, γκέι, μπάι, τρανς, κρος, να χρησιμοποιεί φτερά χήνας και αιθέρια έλαια ή μαστίγια και κλουβιά. Εσείς, όμως, γιατί αντιδράτε λες και σας τσίμπησε μύγα όταν το μαθαίνετε; Γιατί ζητάτε ταμπέλες; Γιατί τις τοποθετείτε στον λαιμό ανθρώπων κι αυτοί να πρέπει να σηκώνουν μια ζωή το βάρος τους;

Πριν από 12 ημέρες στα Εξάρχεια, κοπέλα 27 ετών σε ρακάδικο μιλούσε για τις διακοπές της. Κάμπινγκ, Ικαρία, ελευθεριακά πράγματα, αλλά μόνο κατ' επίφαση. «Δυστυχώς, έχει γίνει μόδα να είσαι ομοφυλόφιλος, μου τη σπάει αυτό». Μόδα είναι και η ηλεκτρονική μουσική, όμως. Μόδα ήταν και η r'n'b. Σκέφτομαι εάν θα ακούμε σε λίγα χρόνια «δυστυχώς έχει γίνει μόδα να ακούς...» το οποιοδήποτε στιλ μουσικής. Και μάλλον θα το πούμε σύντομα, με βάση τη συντηρητική πορεία της κοινωνίας.

Από την Αθήνα για τη Ρώμη, ευχές για κουράγιο για το τι θα ακούσεις από εδώ και πέρα, Θόδωρε Ανδρεάδη Συγγελάκη.
Τι είπαν τα πρωινάδικα

Οσο για τις ανοησίες (μετρημένες, είναι αλήθεια) που ακούστηκαν στα πλατό των λεγόμενων «πρωινάδικων» δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε σε αυτές.



Πηγή:  iefimerida.gr 

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Βρέθηκαν παλαιότερες γραφές έργων του Ευρυπίδη


Πέντε τραγωδίες του Ευριπίδη (Άλκηστις, Μήδεια, Ιππόλυτος, Ορέστης και Φοίνισσες) βρέθηκαν σε έναν παλίμψηστο κώδικα στη βιβλιοθήκη του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων.

Πρόκειται για την παλαιότερη γραφή των έργων αυτών (9ου-11ου αιώνα) που έχει ως τώρα ανακαλυφθεί. Στη φωτογραφία, πάνω από το αρχαίο κείμενο, όπως συνηθιζόταν, είναι γραμμένο ένα άλλο αγιολογικό, όπως αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας.



Οι Ελληνες χάνουν την επαφή τους με τον πολιτισμό- Δεν διαβάζουν βιβλία, απέχουν από μουσεία


Ανησυχητικά στοιχεία για τη σχέση των Ευρωπαίων με τον πολιτισμό δείχνει η νέα έρευνα του Ευρωβαρόμετρου. Αυτή μάλιστα περιγράφει με ιδιαίτερα μελανά χρώματα την επαφή των Ελλήνων με τον πολιτισμό, καθώς οι περισσότεροι απέχουν από μουσεία, δεν διαβάζουν βιβλία ούτε επισκέπτονται ιστορικά μνημεία.

Σύμφωνα με την έρευνα, μόνο το 38% των Ευρωπαίων συμμετείχε ενεργά μέσα στο προηγούμενο έτος σε πολιτιστική δραστηριότητα, όπως το τραγούδι, ο χορός ή η φωτογραφία. Οσον αφορά στην παθητική συμμετοχή, το ποσοστό αυτών που χαρακτηρίζουν την πολιτιστική τους ζωή από δραστήρια έως πολύ δραστήρια μειώθηκε στο 18%, τη στιγμή που το 2007 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 21%. Μείωση που αφορά όλες τις πολιτιστικές δραστηριότητες, πλην του κινηματογράφου.

Στην Ελλάδα, μόνο το 5% αναφέρει υψηλή ή πολύ υψηλή συμμετοχή σε δραστηριότητες πολιτιστικού χαρακτήρα τον τελευταίο χρόνο, ενώ το 63% δηλώνει πως δεν είχε καμία επαφή με αυτές, ποσοστό που αυξήθηκε κατά 8% από το 2007.

Αξίζει να σημειωθεί πως η χώρα μας παρουσιάζει το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη σε ότι αφορά την παρακολούθηση ενός πολιτιστικού προγράμματος στην τηλεόραση τον τελευταίο χρόνο (54% απάντησαν θετικά) αλλά και στην επίσκεψη σε κάποιο ιστορικό μνημείο (μόλις 22%) ή ένα μουσείο ή γκαλερί (16%). Παράλληλα, μόλις το 50% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα έχει διαβάσει κάποιο βιβλίο τον τελευταίο χρόνο, το 23% παρακολούθησε συναυλία και το 24% θεατρική παράσταση.

Εξίσου αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως οι περισσότεροι από όσους δεν συμμετείχαν σε κάποια από τις παραπάνω πολιτιστικές δραστηριότητες έδωσαν ως επιχείρημα την έλλειψη ενδιαφέροντος, ενώ μόνο σε ότι αφορά το σινεμά, το θέατρο και τις συναυλίες ο λόγος ήταν η υψηλή τιμή των εισιτηρίων.


Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

O άγνωστος Ανδρέας Παπανδρέου στην παθιασμένη ζωή του στην Αμερική -Ανάμεσα σε δύο γυναίκες ή μήπως τρεις;

Σε μια βιογραφία-ποταμό που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός (σε μετάφραση Χρήστου Οικονόμου και πρωτότυπο τίτλο Andreas papandreou: the making of a Greek demokrat and political maverick ), ο συγγραφέας Σπύρος Δραΐνας αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο της πολιτικής σταδιοδρομίας του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο συγγραφέας Σπύρος Δραΐνας τύγχανε να γνωρίζει τον Παπανδρέου από τα φοιτητικά χρόνια, αλλά και από τη θέση του συνιδρυτή του ΠΑΚ (οι μεταξύ τους επιστολές είναι που αποτέλεσαν τα σπάργανα του Καταστατικού του ΠΑΚ). Ο Δραΐνας επιμένει ότι τα ψήγματα του χαρακτήρα και των φιλοδοξιών του Ανδρέα διαφαίνονταν από τότε, εκπλήσσοντας με τον παθιασμένο χαρακτήρα του ακόμη και τους οικείους του - όπως τη Μαργαρίτα, η οποία θα τον έβλεπε με έκπληξη κάποια χρόνια αργότερα να μασάει βότσαλα για να αποκτήσει τη σωστή άρθρωση του ρήτορα όπως έκανε ο αρχαίος Δημοσθένης.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

O Σταύρος Θεοδωράκης την «πέφτει» στην τηλεόραση για τη μικρή Μαρία: Πολιτικά ζόμπι και τηλεοπτικοί δράκουλες...

Με τίτλο σε διάλεκτο Ρομά «Μπέλκι σίμαν άκος;» που σημαίνει «μήπως έχω δίκιο;» ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης καταγγέλλει τα ζόμπι και τους δράκουλες, όπως τους αποκαλεί, της ελληνικής τηλεόρασης για την περίπτωση της μικρής Μαρίας.

Γράφει στο protagon.gr

Τελικά, η ξανθιά Μαρία είναι Τσιγγάνα. Και αυτοί που τη μεγάλωσαν στα Φάρσαλα δεν ήταν έμποροι παιδικών οργάνων, αλλά μικροαπατεώνες. Πλαστογραφούσαν χαρτιά για να παίρνουν επιδόματα. Όπως κάνουν και άλλοι εκατό χιλιάδες Έλληνες, αν συνυπολογίσουμε αυτούς που παίρνουν παράνομα αναπηρικές συντάξεις, αυτούς που δεν δηλώνουν τον θάνατο των γονιών τους για να εισπράττουν τη σύνταξή τους, αυτούς που παρουσιάζουν πλαστά πτυχία για να διοριστούν, αυτούς που χωρίζουν για να πάει ο κανακάρης τους μειωμένη θητεία ή για να αλλάξει ΑΕΙ η κόρη τους... Αλλά όλοι αυτοί γιατί δεν είναι πρώτη μούρη στα αστυνομικά δελτία; Γιατί, δηλαδή, οι τυφλοί στη Ζάκυνθο -που δεν είναι τυφλοί- δεν προφυλακίσθηκαν; Γιατί δεν μοιράστηκαν οι φωτογραφίες τους; Να σας πω εγώ το γιατί: Γιατί όλοι αυτοί δεν ήταν «σκατόφατσες». Αυτός ήταν ο χαρακτηρισμός για το αντρόγυνο των Φαρσάλων - και μην το αρνηθείτε. Πολιτικά ζόμπι και τηλεοπτικοί δράκουλες κοίταξαν τις φωτογραφίες τους και αποφάνθηκαν: «Μα φαίνονται από τις φάτσες». Και μετά συμφώνησαν: «Την έχουν στο αίμα τους την παρανομία».

Προσπάθησα την πρώτη μέρα που «έσκασε το θέμα» να πω στα «ζόμπι» και τους «δράκουλες» ότι «πριν μιλήσεις για τους Τσιγγάνους» μάθε ποιοι είναι και σκέψου γιατί κάνουν αυτά που κάνουν. Είναι γεγονός ότι αρκετοί Τσιγγάνοι – κυρίως στους καταυλισμούς – είναι παραβατικοί. Κλέβουν τον χαλκό, πουλάνε χασίσι, διακινούν «μαϊμούδες» και τα τελευταία χρόνια, κάποιοι, εκδίδουν τα κορίτσια τους στα στενά της Μάρνης. Αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η συμβολή των Τσιγγάνων στο έγκλημα. Οι Ρομά δεν έχουν συμμετοχή στο «βαρύ έγκλημα» (ανθρωποκτονίες, ένοπλες ληστείες, απαγωγές, οικονομικά κακουργήματα). Δες και τις φυλακές, είναι γεμάτες από «ψιλικατζήδες» Τσιγγάνους.
Τι έγινε, όμως, τα τελευταία 20-30 χρόνια και οι «σκηνίτες Τσιγγάνοι» από «πολύχρωμα μπουλούκια» έγιναν «εφιάλτης για τις τοπικές κοινωνίες» (ο χαρακτηρισμός ανήκει σε δήμαρχο που περιηγήθηκε αυτές τις μέρες σε όλα τα «εθνικά κανάλια»); Οι αιτίες σχετίζονται με τις δουλειές (ή, μάλλον, τις αναδουλειές) και την... τηλεόραση. Δεν αστειεύομαι και θα σας το κάνω λιανά. Τα παραδοσιακά επαγγέλματα των «περιπλανώμενων Τσιγγάνων» - καρεκλάδες, γανωτήδες, καλαθάδες - εξαφανίστηκαν τη δεκαετία του '80. Η είσοδος εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών τη δεκαετία του '90 έφερε την «ολοκληρωτική χρεοκοπία» των καταυλισμών. Οι «γύφτοι» και οι «γύφτισσες» που μέχρι τότε μάζευαν ελιές, πορτοκάλια, φράουλες, κεράσια, αντικαταστάθηκαν από Αλβανούς, Ινδούς, Μπαγκλαντεσιανούς, Βούλγαρους. Αρκετοί Τσιγγάνοι βγήκαν στη γύρα, παράνομα όμως, αφού η πολιτεία δεν ήθελε να δώσει «καμία άδεια μικροπωλητή». Λίγα χρόνια αργότερα βέβαια, οι βουλευτές μας μοίρασαν διακομματικά δεκάδες χιλιάδες άδειες μικροπωλητών στους Έλληνες που ήρθαν από τον Πόντο – καταστρέφοντάς τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Κάπως έτσι διδάχτηκαν οι Ρομά τη νεοελληνική αρχή «όλα είναι παράνομα και όλα επιτρέπονται». Ταυτόχρονα, γαλάζιοι και πράσινοι κομματάρχηδες άρχισαν να πουλάνε προστασία στους καταυλισμούς. Πεντοχίλιαρα στις εκλογές -που μετά έγιναν πενηντάευρα- και στη συνέχεια διευκολύνσεις για «καμιά αναπηρική» ή «κανένα επίδομα». Ο παρασιτισμός, σε πολλές περιπτώσεις, έγινε ο κανόνας. «Οι πολιτικοί, λοιπόν, φταίνε», μπορούμε να ομονοήσουμε, αλλά το κομμάτι δεν τελειώνει εδώ.

Κάντε με το μυαλό σας ένα πείραμα. Σκεφτείτε τον εαυτό σας μικρό στο χωριό του παππού σας, να μεγαλώνει χωρίς σχολείο, χωρίς βιβλία, χωρίς θεάματα, μόνο με την τηλεόραση ανοιχτή. Σε αυτή την κατάσταση ανατρέφονται οι Έλληνες Τσιγγάνοι τα τελευταία 30 χρόνια. Θα μου πεις, παλιά πώς μεγάλωναν; Πήγαιναν στα ΑΕΙ; Όχι, οι Τσιγγάνοι δεν είχαν ποτέ καλή σχέση με το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλωστε η γλώσσα τους η Ρομανί είναι προφορική, δεν γράφεται, άρα δεν υπάρχει και ανάγνωση. Παλιά όμως τον ρόλο της εκπαίδευσης έπαιζε η «φυλή», η κοινότητα. Το χώμα είχε τις δικές του αξίες. Όποιοι δούλευαν πρόκοβαν – αυτοί ήταν το πρότυπο. Τώρα οι αξίες νοθεύτηκαν και αυτή η άγνωστη που προστέθηκε στην παρέα -η τηλεόραση- άρχισε να διδάσκει νέα πρότυπα. Το ίδιο που συνέβη και στα χωριά της «ανατολικής» Ευρώπης. Θα έχετε ακούσει για τη συμβολή της τηλεόρασης στην απόφαση των κοριτσιών της Τσεχίας, της Ρωσίας, να γίνουν πόρνες στη φανταχτερή Ευρώπη. Δεν μιλώ για τις ειδήσεις – αφήστε τα αυτά και σκεφτείτε τα μηνύματα που περνάει «το κουτί» σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία άλλη πηγή παιδείας. Σκεφτείτε εν ανάγκη την «καμένη» γειτόνισσά σας. «Και τι να κάνουμε;», θα μου πείτε. «Να πάρουμε τις τηλεοράσεις από τους καταυλισμούς;». Όχι (αν και δεν θα ήταν κακή ιδέα). Να πάρουμε τα παιδιά από τους καταυλισμούς και να τα στείλουμε σχολείο. Αυτή ήταν η μεγάλη μάχη που χάσαμε τις περασμένες δεκαετίες. Κάπου, κάποτε, υπήρξαν βέβαια ορισμένοι φωτισμένοι δάσκαλοι, αλλά εδώ μιλάμε για τον κανόνα. Τα παιδιά των σκηνιτών δεν πηγαίνουν σχολείο. Εγώ είμαι υπέρ των «σχολείων του δρόμου» (το έκαναν και στην Ισπανία), οι ξερόλες της Ευρώπης θα σου πουν ότι πρέπει να τα βάλουμε στα δημόσια σχολεία της περιοχής τους. Αλλά δεν θα μαλώσουμε (τώρα) γι' αυτό. Σημασία έχει ότι αποτύχαμε και αφήσαμε τους Ρομά στο έλεος των λαθών μας. Αλλά πολύ μακρηγόρησα...

*«Μπέλκι σίμαν άκος;» σημαίνει «μήπως έχω δίκιο;».

Υ.Γ.: Από τις ειδήσεις έμαθα ότι «η Μαρία αναμένεται να μεταφερθεί σε ένα ίδρυμα της Βουλγαρίας και στη συνέχεια να δοθεί σε ανάδοχη οικογένεια». Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δηλαδή, θα τη χωρίσουν από τους ανθρώπους που τη μεγάλωσαν; Οι παιδοψυχολόγοι δεν διδάσκουν ότι «η χειρότερη οικογένεια είναι καλύτερη από το καλύτερο ίδρυμα»; Αλλά, ξέχασα - αυτά αφορούν εμάς τους Ευρωπαίους, όχι και τους «κωλόγυφτους».

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Ο Μάνος Χατζιδάκις για τον Μεταξά και το ΟΧΙ: Πιστεύαμε σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι [βίντεο]

Οπως πάντα χωρίς καμία διάθεση αυτολογοκρισίας, απολύτως ευθαρσώς, ο Μάνος Χατζιδάκις, πολύτιμος και ουσιαστικός μέχρι το τελευταίο του κύτταρο, δεν δίστασε σε ανύποπτο χρόνο να μιλήσει και για την 28η Οκτωβρίου, το ΟΧΙ και τη δική του οπτική.

Ακούμε στο σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο: «Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Spiegel: Πελατειακές σχέσεις και λαϊκισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα

Η οικονομική ύφεση πλήττει ιδιαίτερα την μεσαία τάξη στην Ελλάδα υποστηρίζεται σε έρευνα που δημοσιεύει η ηλεκτρονική έκδοση του Spiegel Online.

Στην έρευνα που έκαναν η Φραγκίσκα Μεγαλούδη και ο Στέλιος Παπαρδέλας αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

«Ηράκλειο 2013. Ο Γιώργος Κουτσογιάννης δεν έχει χρόνο για πολιτική. Είναι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να σώσει την οικογενειακή του επιχείρηση. Το εμπορικό του κατάστημα βρίσκεται σε μια από τις παλαιότερες οδούς του Ηρακλείου, πρωτεύουσα της Κρήτης. Άδεια μαγαζιά και άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή δεν είναι πλέον σπάνιο φαινόμενο για τον δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Και ο σαραντατριάχρονος πρέπει να δώσει τη δική του μάχη για να μην χρεοκοπήσει η επιχείρηση που κληρονόμησε από τον πατέρα του.

«Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε το 2010», διηγείται ο Κουτσογιάννης. «Τότε ο τζίρος μειώθηκε κατά 90%. Σε ένα καλό μήνα το μαγαζί αποφέρει 500 ευρώ, ενώ έχει πάγια μηνιαία έξοδα 1300 ευρώ. Δεν έχω τη δυνατότητα πια να πληρώνω τις εισφορές στο ασφαλιστικό μου ταμείο και δεν τις πληρώνω». Με τη γυναίκα του και τα τρία του παιδιά μετακόμισαν στο σπίτι της μητέρας του, ενώ έχουν μειώσει δραστικά τα έξοδα τους. Γάλα αγοράζουν μόνο σε προσφορά και δεν έχουν τη δυνατότητα για κάτι τόσο απλό, όπως ένα παγωτό για τα παιδιά. «Νιώθω», λέει, «σαν να γλίστρησε η ζωή μου μέσα από τα δάχτυλά μου».

Σαν τον Κουτσογιάννη είναι πολλοί, καθώς η οικονομική ύφεση διανύει τον έκτο χρόνο και η κρίση πλήττει τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα. Από το 2009, το εισόδημα έχει μειωθεί κατά 30% και ο αριθμός των φτωχών μέσα σε δύο χρόνια, απο το 2009 εως το 2011, αυξήθηκε κατα 200,000 αγγίζοντας τα 2,3 εκατομμύρια, σε ένα πληθυσμό δέκα εκατομμυρίων. Το ένα τρίτο των ανθρώπων είναι άνεργοι.

Στην έρευνα τονίζεται πως αν κάποιος στην Ελλάδα θέλει να κατανοήσει τις αιτίες της σημερινής κρίσης, πρέπει να ανατρέξει στη δεκαετία του 70. Το τέλος της επτάχρονης δικτατορίας, τον Ιούλιο του 1974, καταγράφεται ως η πιο σημαντική ημερομηνία στη νεότερη ελληνική ιστορία. Τότε δημιουργήθηκαν νέες πολιτικές ελίτ που διεκδικούσαν σταθερή εκλογική βάση. Το κλειδί γι αυτό ήταν οι πελατειακές σχέσεις και ο λαϊκισμός.

Και συνεχίζει:

«Η πρώτη εκλεγμένη συντηρητική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή κρατικοποίησε τράπεζες, μέσα μεταφοράς και ναυπηγεία. Το αποτέλεσμα ήταν ένας δημόσιος τομέας στον οποίο έβρισκαν θέση οι κομματικοί φίλοι. Ο διάδοχος του Κ. Καραμανλή, ο σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου συνέχισε την πελατειακή πολιτική από το 1981, ενώ παράλληλα είχε υποσχεθεί και ριζικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.

Οι πολιτικοί μοίραζαν δώρα. «Παράλληλα υπήρχαν ήδη απο τις δεκαετίες του εβδομήντα και του ογδόντα πολλά προβλήματα: πληθωρισμός, δύο πετρελαϊκές κρίσεις, αποβιομηχάνιση. Οι οικονομικές ελίτ της χώρας στερέωσαν ένα σύστημα προβληματικό», λέει ο Ευστράτιος Τσοτσορός καθηγητής οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής μεταρρύθμισης στο Πάντειο πανεπιστήμιο. «Και το έκαναν αυτό εις βάρος της ανταγωνιστικότητας για να εξασφαλίσουν το προσωπικό τους όφελος».

Οι Έλληνες έγιναν πλουσιότεροι, αλλά αυτό είχε ελάχιστη σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας».

Όλα αυτά συνέβαιναν πολύ πριν την είσοδο στο ευρώ, που σηματοδοτεί και την υποτιθέμενη πτώση. Όταν εισήχθη το ενιαίο νόμισμα, το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος εκτοξεύτηκαν. Ο δανεισμός στη δεκαετία του ενενήντα αυξήθηκε κατά μέσο όρο 4% του ΑΕΠ φτάνοντας πλέον το 10%. Το ευρώ έφερε την ψευδαίσθηση της ευημερίας, αλλά οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης ήταν στο πλαίσιο των αναποτελεσματικών πολιτικών που εφάρμοσαν οι πολιτικοί στη δεκαετία του εβδομήντα. Παρόλα αυτά η ανάπτυξη στην Ελλάδα είχε θεωρηθεί θετική. «Οι οικονομικές προοπτικές στην Ελλάδα φαίνονται καλές», έγραφαν οι Times το 2007.

Οικονομολόγοι και αναλυτές αισιοδοξούσαν ότι η Ελλάδα θα διατηρήσει τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Μόλις στο τέλος της δεκαετίας του 2000 και όταν ξεκίνησε η κρίση, άρχισε και η κριτική για τον δήθεν πολυτελή τρόπο διαβίωσης των Ελλήνων.

«Ο φόβος και η οργή του κόσμου πηγάζει από το γεγονός ότι οι πολιτικές και οι οικονομικές ελίτ δείχνουν να μην έχουν επηρεαστεί από την κρίση» τονίζεται στην έρευνα.
Enhanced by Zemanta

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Το μανιφέστο του Μάνου Χατζιδάκι «Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή»


Eίχε τα γενέθλια του σαν σήμερα. Ο κορυφαίος, αξεπέραστος της ελληνικής μουσικής και πνευματικότητας Μάνος Χατζιδάκις αποτελεί συνεχές σημείο αναφοράς, τα κείμενά του για τον φασισμό και όχι μόνο επανέρχονται συνεχώς στο προσκήνιο. Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια ανατρέχουμε σε ένα κείμενο αυτοβιογραφικό του.

«Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.


Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ... για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω... στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ... αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.»

Από την επίσημη ιστοσελίδα για τον Μάνο Χατζιδάκι.


Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Το ΚΘΒΕ «αποχαιρετά» τον Νίκο Χουρμουζιάδη



Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη θλίψη του για την απώλεια του σημαντικού φιλολόγου, πανεπιστημιακού, σκηνοθέτη και μεταφραστή Νίκου Χουρμουζιάδη. 

Ο Νίκος Χουρμουζιάδης διετέλεσε επί σειρά ετών (1974-1977 & 1982 -1985) Πρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΘΒΕ. Από το 1985 έως το 1989 ήταν Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του ΚΘΒΕ. 

Από τον Ιανουάριο του 1984 έως τον Οκτώβριο του 1985 ανέλαβε τη Γενική Διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Έχει συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ, ως σκηνοθέτης και μεταφραστής, σε πέντε παραστάσεις. Τελευταία του συνεργασία με το ΚΘΒΕ ήταν η παράσταση «Εκάβη/ Κύκλωπας» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και Γιάννη Ρήγα, το  2001 (μετάφραση).

Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ:
1. «Η τελευταία ταινία του Κραππ -Ευτυχισμένες μέρες», του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Πρώτη Παρουσίαση: Θέατρο Αυλαία (22/10/1983) [Σκηνοθεσία]
2. «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Πρώτη Παρουσίαση: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών-Υπερώο (10/01/1985) [Σκηνοθεσία]
3. .»Φοίνισσες», του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Θεσσαλονίκη, Πρώτη Παρουσίαση: Θέατρο Δάσους (09/07/1999) [Μετάφραση, Σκηνοθεσία ]
4. «Οι αλλοπαρμένοι», των Τόμας Μίντλετον & Ουίλλιαμ Ρόουλεϋ, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Πρώτη Παρουσίαση: Βασιλικό Θέατρο (10/03/2001) [Διασκευή, Σκηνοθεσία]
5. «Εκάβη/ Κύκλωπας» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και Γιάννη Ρήγα, Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους (11/07/2001)[Μετάφραση]

Πέθανε ο πανεπιστημιακός και σκηνοθέτης Νίκος Χουρμουζιάδης


Τρείς μόλις μέρες μετά το θάνατο του μικρότερου αδελφού του (του καθηγητή αρχαιολογίας και πρώην βουλευτή του ΚΚΕ Γιώργου Χουρμουζιάδη) απεβίωσε σήμερα τα ξημερώματα μετα απο πολυετή ασθένεια ο φιλόλογος, πανεπιστημιακός δάσκαλος και σκηνοθέτης Νίκος Χουρμουζιάδης σε ηλικία 83 ετών.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη σπούδασε φιλολογία στο ΑΠΘ (κλασσικό τμήμα) και συνέχισε τις σπουδές του με ειδίκευση το αρχαίο ελληνικό δράμα στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.
Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Λονδίνου το 1963 .Δίδαξε στη μέση εκπαίδευση (Κολλέγιο “Ανατόλια” και σχολή “Μωραίτη” ) ενω απο το 1971 ως το 1988 οπότε και παραιτήθηκε διετέλεσε καθηγητής στη Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ . Απο το 1990 ως το 1999 δίδαξε στα τμήματα θεάτρου των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Διετέλεσε επι σειρά ετών πρόεδρος του Δ.Σ και της Καλλιτεχνικής επιτροπής του ΚΘΒΕ ενω στο διάστημα απο τον Ιανουάριο του 1984 ως τον Οκτώβριο του 1985 ανέλαβε και τη γενική διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας.

Σκηνοθέτησε σειρά παραστάσεων στην “Πειραματική σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης, σε έργα των : Μπρέχτ, Σαίξπηρ, Τσέχωφ, Μπέκετ, Ευριπίδη κ.α, ενω σειρά έργων (κυρίως αρχαίου δράματος ) σκηνοθέτησε μέχρι και το 2000 στο Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας.

Η σορός του Νίκου Χουρμουζιάδη – σύμφωνα με προσωπική του επιθυμία – θα αποτεφρωθεί.

Φώτης Κουβέλης: «Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για συνεργασίες στις ευρωεκλογές»


Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς τονίζει ότι δεν υπάρχει πολιτικό πλαίσιο για συμπορεύσεις, επισημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία και τάσσεται κατά της θεωρίας των δύο άκρων, υπογραμμίζοντας όμως ότι στη δημοκρατία δικαιολογημένη βία δεν υπάρχει

Θνησιγενή και αδιάφορη για την κοινωνία χαρακτηρίζει τη σύμπραξη της ΔΗΜΑΡ με το ΠΑΣΟΚ στη βάση του κειμένου των «58» για την Κεντροαριστερά ο Φώτης Κουβέλης επιμένοντας ότι δεν υπάρχει καν πολιτικό πλαίσιο που να επιτρέπει τη συζήτηση για εκλογική συνεργασία.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς με τη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» απορρίπτει τις ενστάσεις στελεχών της ΔΗΜΑΡ για τις επιλογές του κόμματός του αλλά και για την αντιφατική όπως τη χαρακτηρίζουν σύμπλευση της Αγίου Κωνσταντίνου με το κόμμα του Ανδρέα Λοβέρδου. Οπως αναφέρει, η συμπόρευση με τη Συμφωνία για μία Νέα Ελλάδα είναι εξελισσόμενη υπόθεση.

Συγχρόνως, ο κ. Κουβέλης διατυπώνει την άποψη ότι οι πρωτοβουλίες της ΔΗΜΑΡ είναι οι μόνες που παράγουν αποτελέσματα ως προς τη συγκρότηση του τρίτου πόλου ενώ στο ερώτημα για το ενδεχόμενο αμφισβήτησής του στο συνέδριο του κόμματος σχολιάζει ότι είναι δικαίωμα του καθενός να αμφισβητεί.

Σε ό,τι αφορά τα σενάρια που τον εμφανίζουν να καθορίζει τη στάση του με γνώμονα το ενδιαφέρον του για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας σχολιάζει ότι αυτά εντάσσονται στην πολεμική που γίνεται στη ΔΗΜΑΡ για τη συγκρότηση του τρίτου πόλου και προσθέτει πως «έχω πολύ τακτοποιημένη την πολιτική μου συνείδηση». Τέλος, ο Φ. Κουβέλης προβλέπει νέα οριζόντια μέτρα, ενώ τάσσεται κατά της θεωρίας των δύο άκρων.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Financial Times: «Η τρόικα υπονομεύει την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση»

Με τη διαμάχη της κυβέρνησης με την τρόικα ασχολείται σε άρθρο τους οι Financial Times με αφορμή το δημοσιονομικό κενό στον προϋπολογισμό του 2014.

« Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σκληρές διαπραγματεύσεις από τους διεθνείς πιστωτές της ως προς το προβλεπόμενο δημοσιονομικό κενό στον προϋπολογισμό του 2014 που θα μπορούσε να υπονομεύσει τις πιθανότητες εξόδου της χώρας από την εξαετή πλέον ύφεση», αναφέρεται στο άρθρο, ενώ τονίζεται ότι αξιωματούχοι του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών δηλώνουν πως το κενό αντιστοιχεί σε μόλις 500 εκατ. ευρώ και μπορεί να καλυφθεί με πειθαρχικά μέτρα στην εισφοροδιαφυγή χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων που δεν καταβάλουν τις εισφορές τους.

 Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «η διαμάχη προκύπτει ενώ η αξιοπιστία της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματαγορές βελτιώνεται, με τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων να υποχωρούν αυτή την εβδομάδα στο χαμηλότερο επίπεδο από τον προηγούμενο χρόνο που συμφωνήθηκε το δεύτερο πακέτο στήριξης των 173 δισ. ευρώ. Τα hedge funds επενδύουν σημαντικά στα warrants των μετοχών των ελληνικών τραπεζών, τροφοδοτώντας την ανάκαμψη στο μικρό χρηματιστήριο της Αθήνας».

Οι Financial Times επισημαίνεουν  το προσχέδιο του προϋπολογισμού για τον επόμενο χρόνο εκτροχιάστηκε από δύο αποφάσεις της τελευταίας στιγμής: τη μη επιβολή εισφοράς επί του τζίρου στις επιχειρήσεις υπέρ του ΟΑΕΕ και το πάγωμα των μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις για τους ένστολους – ένοπλες δυνάμεις, αστυνομία και ακτοφυλακή.

Ταυτόχρονα η εφημερίδα τονίζει πως ορισμένοι οικονομικοί αναλυτές αμφισβητούν ότι ο νέος ενιαίος φόρος ακινήτων που θα εφαρμοστεί τον επόμενο χρόνο – αντικαθιστώντας πολλούς άλλους φόρους που συνήθως εισπράττονται μετά από πολλές καθυστερήσεις και αναβολές – θα πετύχει τον στόχο εσόδων που έχει τεθεί στα 3 δισ. ευρώ.
Enhanced by Zemanta

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Θέατρο Τέχνης: LA MOSCHETA Του Άντζελο Μπεόλκο


Τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου ανεβαίνει στην σκηνή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα) το έργο του Άντζελο Μπεόλκο (Ρουτζάντε) «La Moscheta», σε ελεύθερη απόδοση και σκηνοθεσία Μπάμπη Κλαλιώτη.

Πριν από 36 χρόνια (θεατρική περίοδος 1977 - 1978) η κωμωδία «La Moscheta» είχε πρωτοπαρουσιαστεί από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λαζάνη στο Θέατρο Βεάκη.

Την πρωτότυπη μουσική  και τα τραγούδια για τη φετινή παράσταση έγραψε o Σταμάτης Κραουνάκης. Ένα ταξίδι με μυρωδιές, μελωδίες και ρυθμούς στην Ιταλία του 1500 και με τους μουσικούς – δύο πιάνα κι ένα ακορντεόν - να παίζουν ζωντανά κατά τη διάρκεια όλης της παράστασης.

Η εξαιρετική και βραβευμένη (στο  φεστιβάλ Βενετίας για την ταινία του Αβρανά) ενδυματολόγος Δέσποινα Χειμώνα ολοκληρώνει την ατμόσφαιρα του ιδιαίτερου αυτού θεατρικού έργου.


Λίγα λόγια για  το έργο

La Moscheta ...  ο δαίμονας που σε βάζει να πονηρεύεσαι, να χάνεις την ηθική σου για το συμφέρον σου. Να στοχεύεις στο εύκολο  κέρδος, να απατάς και να εξαπατάς χωρίς φραγμούς. Δημιουργημένα συμφέροντα, αδιέξοδοι έρωτες, ραδιουργίες, η παραπλανητική αξία του λόγου που ανατρέπει την αλήθεια.

Ο Ρουτζάντε ένας φοβητσιάρης,  δειλός  και αφερέγγυος τύπος, προσπαθεί να αποκτήσει χρήματα εξαπατώντας. Η γυναίκα του, η Μπετία, πανέξυπνη και ζωηρή, τον απατάει με νεαρό αξιωματικό του στρατού και επικαλούμενη την ηθική της καταφέρνει να κάνει το δικό της. Ο Μενάτο αθεράπευτα ερωτευμένος με την κουμπάρα του Μπετία, είναι έτοιμος για όλα προκειμένου να την κερδίσει. Το γαϊτανάκι πλέκεται και οι μπλόφες διαδέχονται  η μία την άλλη.

Λίγα λόγια για  τον συγγραφέα

Ρουτζάντε ( 1502-1542), ένα ψευδώνυμο που είχαν δώσει οι Ιταλοί, στον  Άντζελο Μπεόλκο. Ο Ρουτζάντε δημιούργησε - ξεκινώντας από την Πάντοβα και γυρνώντας πολιτείες και χωριά με το μπουλούκι του -  ένα δημοφιλέστατο λαϊκό τύπο, σε αγροτικές φάρσες που έγραψε ο ίδιος στα χνάρια της ρωμαϊκής κωμωδίας. Έγραψε επτά κωμωδίες συνολικά και μερικούς διαλόγους και μονολόγους. Με τους κωμικούς αυτοσχεδιασμούς και τα οπτικά χωρατά του, θεωρήθηκε (όπως ο Αρετίνο και ο έλληνας Κάλμο ) πρόδρομος της                 Κομέντια ντελ’ άρτε.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Ελεύθερη απόδοση  – Σκηνοθεσία : Μπάμπης Κλαλιώτης
Μουσική : Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά : Αναστασία Δεκαβάλλα , Μιμίκα Καπούλα
Κοστούμια : Δέσποινα Χειμώνα
Κινησιολογία : Μαρίζα Τσίγκα
Βοηθός σκηνοθέτη : Γεωργία Λίτσα
Φωτισμοί : Κώστας Μπάμπης
 

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ :
Ζαφειρία Δημητροπούλου
Βαγγέλης Ζαπαντιώτης
Κώστας Μαγκλάρας
Γιάννης Μίνως
Αλέξανδρος Τσώτσης

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ :
Μαριλένα Χρυσοχοΐδη - πιάνο
Γιάννης Μίνως – ακορντεόν
Κωνσταντίνος Ευστρατίου – πιάνο

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:   Δευτέρα και Τρίτη 21.15

ΤΙΜΕΣ  ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
15 €  10 € (Φοιτητικό-  Γκρουπ-Σύλλογοι- Άνεργοι με κάρτα ανεργίας)


ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ:
Φρυνίχου 14, Πλάκα   τηλ.210 3222464-3236732
ΩΡΕΣ ΤΑΜΕΙΟΥ: Δευτέρα - Κυριακή 10.00- 13.00 &  17.00- 22.00

Γκρίνια και ένταση στο Εθνικό Θέατρο

Στενεύουν τα οικονομικά και τα μεγαλεπήβολα σχέδια για 21 παραγωγές δείχνουν δύσκολο να πραγματοποιηθούν. 


Aσχημα ξεκίνησε το Εθνικό Θέατρο. Πριν ακόμη ανοίξει η χειμερινή θεατρική περίοδος άρχισαν οι διαφωνίες, οι γκρίνιες, οι δυσκολίες.

Η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου άφησε τη μία από τις τέσσερις παραστάσεις που επρόκειτο να σκηνογραφήσει, ο Δημήτρης Μαυρίκιος την «Κόλαση» του Δάντη (επί τέσσερις μήνες μετέφραζε σε έμμετρο στίχο για να ανεβάσει τον Μάρτιο την παράσταση), γιατί ζούσε τη δική του κόλαση ασυνεννοησίας με την πρώτη κρατική σκηνή.

Στο μεταξύ το Δ.Σ. παραμένει χωρίς πρόεδρο μετά την παραίτηση του Σταύρου Ξαρχάκου, τα οικονομικά στενεύουν, η περικοπή της τάξης του 10% στην τακτική επιχορήγηση του Εθνικού Θεάτρου που ανέρχεται σε 670.000 ευρώ, περίπου, επιβεβαιώθηκε από το θέατρο, το οποίο όπως φαίνεται ούτε μεγάλο «μαξιλαράκι» είχε ούτε μεγάλα έσοδα από τις καλοκαιρινές του παραγωγές.

Αναζητεί λύσεις οικονομίας ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Σωτήρης Χατζάκης και είναι θεμιτό. Ολοι έχουμε υποστεί περικοπές. Δεδομένης όμως της κρίσης θα έπρεπε, όταν ανέλαβε το τιμόνι, να έχει προβλέψει ότι 21 παραγωγές είναι πολλές, πάρα πολλές, σε μια τέτοια εποχή που όλα ανατρέπονται όταν δεν καταρρέουν. Κι επειδή κάποιοι του επιτέθηκαν πριν ακόμη αναλάβει, θα έπρεπε

Η Κεντρική Σκηνή να ζυγίσει ακόμη περισσότερο τον νέο προγραμματισμό στον οποίο είναι φανερό πως θέλει να συνδυάσει την εμπορική απήχηση με την καλλιτεχνική ανησυχία.

Οι επιλογές, βεβαίως, τόσων καλλιτεχνών που σημειώνουν επιτυχία στο ελεύθερο θέατρο (Μπέζος, Λαζόπουλος, Φιλιππίδης, Παναγιωτοπούλου κ.ά.), τους οποίους παρά την κρίση ήθελε επίσης να τους συνδυάσει όλους στο Εθνικό και μάλιστα στην ίδια σεζόν, παραήταν επικίνδυνη επιλογή. Πώς να χωρέσουν όλα τα σχέδια; Και να τώρα που άρχισαν οι γκρίνιες, οι παρεμβάσεις όπως λένε πολλοί, κι εκείνος πρέπει να βρει πώς θα συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο στο θέατρο. Πολλές παραστάσεις, πολλές ομάδες, πολλές συμμετοχές καλλιτεχνών σε δυο - τρεις παραγωγές, αλλά το ερώτημα είναι πόσοι απ’ αυτούς πληρώνονται. Στις κρατικές σκηνές οι καλλιτέχνες ξέρουν ότι θα αμειφθούν. Στο υπόλοιπο θέατρο, ένας μικρός αριθμός σχημάτων πληρώνει τα αυτονόητα (δεν αρκούν να ζήσεις). Το μεγαλύτερο μέρος των ηθοποιών εργάζεται με ποσοστά της συμφοράς και το μεγαλύτερο μέρος των νέων δημιουργών ζει υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Στη θεατρική αγορά η συμμετοχή έχει πάρει τη μορφή εθελοντισμού και η ανασφάλεια έγινε καθεστώς στους νέους πυρήνες δημιουργίας.

Δεν είναι, λοιπόν, καιρός για μεγαλομανίες, αντισυν αδελφικές συμπεριφορές, ανταγωνισμούς, ηθοποιούς χωρισμένους σε στρατόπεδα, επεμβάσεις στο έργο των άλλων, αυλές σκηνοθετών, τσιφλίκια διευθυντών και νεόκοπων στελεχών, για σχέδια που βγάζουν άλλους από το παιχνίδι ή που δεσμεύουν άτομα τα οποία θέλουν να εργαστούν.

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ /kathimerini.gr

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ»

Η Δημοκρατική  Αριστερά διοργανώνει ανοικτή εκδήλωση για την Δημοκρατία και τη Χρυσή Αυγή με τίτλο «Η Δημοκρατία δεν απειλείται».


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου και ώρα 19.00 μ.μ. στο Θέατρο Γκλόρια (οδός Ιπποκράτους - μετρό Πανεπιστήμιο).

Θα μιλήσουν:

Αλιβιζάτος  Νίκος, καθηγητής Συνταγματικού ΔικαίουΠαν/μίου Αθηνών

Παπαϊωάννου Κωστής, πρόεδρος της ΕΕΔΑ

Ρουπακιώτης Αντώνης,   τ. υπουργός Δικαιοσύνης

Σιακαντάρης Γιώργος,  επιστημονικός διευθυντής ΙΣΤΑΜΕ

Σωτηρέλλης  Γιώργος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Παν/μίου Αθηνών

Παρέμβαση θα κάνει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης

Θα συντονίσει η δημοσιογράφος, Μαρία Ψαρρά.

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

«360ο» Ο κύκλος της αλήθειας: Στο μικροσκόπιο της έρευνάς η Χρυσή Αυγή

Πρεμιέρα την  Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013, στις 23:45


Τα γεγονότα έχουν αιτία και αποτέλεσμα. Δημιουργούν  ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις. Έχουν μία αλήθεια αλλά πολλές εκδοχές. Για να τα κατανοήσεις και να τα κρίνεις, χρειάζεται να εισχωρήσεις στο κέντρο τους, να διατρέξεις την περιφέρεια του κύκλου τους, να διαγράψεις 360ο. 

Την Τρίτη 15 Οκτωβρίου, στις 23:45, η εκπομπή «360ο», βάζει στο μικροσκόπιο της έρευνάς της τη Χρυσή Αυγή. Η εκπομπή ταξιδεύει στο Λονδίνο και αποκαλύπτει τις διασυνδέσεις του νεοναζιστικού κόμματος, τον ρόλο των «αδελφών» οργανώσεων στην Ευρώπη και τους άγνωστους υποστηρικτές του.

Η Σοφία Παπαϊωάννου, μέσα από αποκλειστικές συνεντεύξεις, ρίχνει φως στις οικονομικές σχέσεις της νεοναζιστικής οργάνωσης με δίκτυα, εντός και εκτός Ελλάδος, που την υποστηρίζουν. Επίσης, ερευνά τις πιο σκοτεινές πτυχές της διαδρομής της οργάνωσης και των μελών της από τις πρώτες στιγμές που έκαναν την εμφάνισή τους, τη δεκαετία του ‘70 μέχρι σήμερα. Καταγράφει πως ένα ναζιστικό περιοδικό κατέληξε να γίνει κόμμα και να μπει στο Κοινοβούλιο αλλά και πως φτάσαμε έως τη σημερινή κατάσταση. Ποιές και γιατί ήταν οι δύο χαμένες ευκαιρίες να κηρυχτεί παράνομη η Χρυσή Αυγή;

«360ο», με τη Σοφία Παπαϊωάννου: Ο κύκλος της αλήθειας

Alpha: «Στην υγειά μας ρε παιδιά» με τον Σπ. Παπαδόπουλο -Αφιέρωμα στον Μίκη θεοδωράκη

«Στην υγειά μας ρε παιδιά» Γιατί οι παρέες τραγουδάνε ακόμα! Πρεμιέρα  το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013, στις 21:00 



Μια ιστορία που αξίζει να την ακούσει κανείς, μια ανάμνηση που έχει τη μυρωδιά του χθες, μια κουβέντα που ανοίγει παράθυρο στο μέλλον. Πάντα υπάρχει αφορμή για να συναντηθούν οι παρέες, να υψώσουν το ποτήρι τους και να πουν: «Στην υγειά μας ρε παιδιά». 

Από το Σάββατο 12 Οκτωβρίου, στις 21:00, και κάθε Σάββατο, το «Στην υγειά μας ρε παιδιά», η εκπομπή που αγαπήθηκε ιδιαίτερα για τις ξεχωριστές μουσικές της προτάσεις, το κέφι της παρέας και τη ζεστή ατμόσφαιρα, θα συναντά στην 10η χρονιά της τους τηλεθεατές μέσα από τον Alpha.

Καλλιτεχνικές συνάξεις ανθρώπων που τραγουδούν, εκμυστηρεύονται, γελάνε, συγκινούνται και θυμούνται αυτά που αξίζει να μοιραστούν μαζί μας.

Το «Στην υγειά μας  ρε παιδιά» ξεκινάει δυναμικά με ένα αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη.

Τον μεγάλο συνθέτη θα τιμήσουν με την παρουσία τους προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού: ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής, ο συνθέτης και τραγουδοποιός Κώστας Χατζής, ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός, ο βουλευτής και συγγραφέας Μίμης Ανδρουλάκης, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Βότσης και Κώστας Αρβανίτης, οι ηθοποιοί Φιλαρέτη Κομνηνού, Μπέσυ Μάλφα, Ρένια Λουιζίδου, ο πρόσφατα βραβευμένος στο Φεστιβάλ Βενετίας για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «Miss Violence» Θέμης Πάνου, Ταμίλα Κουλίεβα, Ελισάβετ Μουτάφη και Χρήστος Πλαΐνης και ο παραγωγός Μιχάλης Αδάμ.

Επιπλέον, τον Μίκη Θεοδωράκη θα τιμήσουν με την παρουσία τους οι Κώστας Μακεδόνας, Γιώτα Νέγκα, Κώστας Θωμαΐδης και Άννα Λινάρδου, οι οποίοι θα ερμηνεύσουν τραγούδια του κορυφαίου συνθέτη με τη συμμετοχή ενδεκαμελούς ορχήστρας και 15 και πλέον νέων ηθοποιών.

Στο πλαίσιο του μεγάλου αφιερώματος  θα προβληθεί πλούσιο αρχειακό υλικό  για τη ζωή και το έργο του κορυφαίου  δημιουργού.

Σπύρος Παπαδόπουλος: «Έχω πάρει μεγάλη αγάπη από τον κόσμο γι’ αυτή την εκπομπή. Αρέσει πολύ και μου το λένε όπου κι αν με συναντήσουν. Αρέσει η αίσθηση παρέας που βγάζει. Αυτό το ελληνικό γλέντι, το παλιό, που το είχαμε χάσει… Ήταν ο καθένας στη διαμερισματάρα του, στην αμαξάρα του και σ’ ένα τρόπο διασκέδασης αρκετά περίεργο που μόνο επίδειξη περιείχε. Σιγά, σιγά αυτές οι συμπεριφορές συρρικνώνονται και στη θέση τους μπαίνουν ξανά τα παλιά γλέντια. Δεν είναι τυχαίο που η εκπομπή κάθε χρόνο πάει και καλύτερα. Δεν πιστεύω ότι εμείς γινόμαστε καλύτεροι. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε, αλλά νομίζω ότι ο κόσμος είναι που το έχει περισσότερο ανάγκη. Πλέον και στην Αθήνα, ενώ παλιά συνέβαινε μόνο στην περιφέρεια, κάποιοι άνθρωποι περιμένουν το Σάββατο για να μαζευτούν με φίλους και να δουν την εκπομπή. Μου λένε πολλοί πως «δεν είσαι η διασκέδασή μας, είσαι η παρηγοριά μας». Κι αυτό γιατί λέγονται ουσιαστικά πράγματα. Δεν συμπεριφερόμαστε σαν να μην συμβαίνει τίποτα… Δεν είμαστε κάποιοι που απλώς γλεντάνε και τραγουδάνε. Παίζει πολύ ο ενεστώς χρόνος. Μας αφορά το τι συμβαίνει γύρω μας. Η εκπομπή είναι και παρηγοριά εκτός από διασκέδαση».

«Στην υγειά μας ρε παιδιά», με τον Σπύρο Παπαδόπουλο: Γιατί οι παρέες τραγουδάνε ακόμα!

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Πατέρας και υιός Ντελόν τσακώθηκαν για την... Μαρίν Λε Πεν

Κόντρα πατέρα και γιου για το Εθνικό Μέτωπο – «Θα ήταν καλύτερο αν το βούλωνε», απάντησε ο Αλέν Ντελόν στον Άντονι Ντελόν


Η Μαρίν Λε Πεν αποδεικνύεται γυναίκα-δηλητήριο για τον Αλέν Ντελόν και τον γιο του Άντονι.

Μετά τις ενθουσιώδεις δηλώσεις του Αλέν Ντελόν για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου σε δημοσκόπηση που το φέρνει πρώτο αφήνοντας πίσω το κεντροδεξιό και το κυβερνών κόμμα, ο γιος του Άντονι περνάει στην αντεπίθεση.

Σε δηλώσεις του, ο επίσης ηθοποιός Άντονι Ντελόν υποστήριξε ότι ο πατέρας του είναι άνθρωπος του κινηματογράφου και δε θα έπρεπε να ασχολείται με την πολιτική.

«Είναι τρομακτικό. Θα έπρεπε να γυρίζει ταινίες», συμπλήρωσε ο 49χρονος ηθοποιός έπειτα από την τοποθέτηση του πατέρα του, που εξέφρασε την χαρά του για την ανοδική πορεία της Λε Πεν.

Ο 78χρονος άλλοτε γόης του γαλλικού σινεμά αντέδρασε έντονα στις δηλώσεις του γιου του, λέγοντας κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι  RTS ότι ο Άντονι «Θα ήταν καλύτερο αν το βούλωνε!».

Το 41% του παγκόσμιου πλούτου κατέχεται από το 0,7% του πληθυσμού


Σε δύο γενιές θα έχουμε τους πρώτους 11 τρισεκατομμυριούχους , ενώ το 20% του πληθυσμού των ενηλίκων θα είναι δισεκατομμυριούχοι, προβλέπουν οι συντάκτες της έκθεσης της Credit Suisse

Τον περασμένο χρόνο ο συνολικός παγκόσμιος πλούτος των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 4,9% για να φθάσει τα 241.000 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με την ετήσια παγκόσμια έκθεση της Credit Suisse για τον πλούτο παγκοσμίως παρά την χλιαρή οικονομική ανάκαμψη τα νοικοκυριά εξακολουθούν να συσσωρεύουν πλούτο και ο αριθμός αυτός τείνει να αυξηθεί μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια κατά 40%, φθάνοντας  τα 334 τρισεκατομμύρια δολάρια.

H κατανομή του παγκόσμιου πλούτου μοιάζει με πυραμίδα


Είναι αρκετά ανησυχητικό το γεγονός ότι πάνω από τα δύο τρίτα των ενηλίκων στον κόσμο βγάζουν λιγότερα από 10.000 δολάρια ενώ μόλις το 0,7% κατέχει το 41% ​​του παγκόσμιου πλούτου.

Μέσα στην οικονομική κατήφεια που επικρατεί παγκοσμίως υπάρχουν και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια. Μελλοντικές προβλέψεις που αφορούν στο ρυθμό ανάπτυξης δείχνουν ότι το κλάσμα στα χαμηλά επίπεδα του πλούτου θα μειωθεί σταθερά σε έναν ορίζοντα 60 ετών. Μετά τα πρώτα 30 χρόνια, ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκεται στα χαμηλά θα μειωθεί σχεδόν στο μισό. Οι συντάκτες της έκθεσης αναφέρουν:

«Δύο γενιές μπροστά και με τους σημερινούς ρυθμούς ανάπτυξης του πλούτου το 20% τους συνολικού πληθυσμού των ενηλίκων θα είναι δισεκατομμυριούχοι. Αν αυτό το σενάριο επικρατήσει είναι πολύ πιθανό να δούμε ακόμα και τους πρώτους 11 τρισεκατομμυριούχους»!

Η καταμονή του πλούτου τα επόμενα 60 χρόνια


Η κινητικότητα του πλούτου λειτουργεί όμως και με άλλο τρόπο. Το top 100 στον κατάλογο των δισεκατομμυριούχων του Forbes σε οποιοδήποτε δεδομένο έτος τείνει να πέσει μέσα στα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα, από τους πρώτους 100 δισεκατομμυριούχους στον κατάλογο του 2001, μόνο 37 έχουν παραμείνει στα ψηλά. Αυτό μπορεί να είναι ένα μικρό μέγεθος του δείγματος αλλά δείχνει την τάση ότι οι δισεκατομμυριούχοι δεν θα μείνουν για πάντα στην κορυφή.

Το διάγραμμα δείχνει την τροχιά


linkwithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...