Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Σοκ και δέος με τον Λεωνίδα Κύρκο


Αυτές τις μέρες -φαντάζομαι και για πολύ ακόμη- λέχθηκαν και γράφτηκαν πολλά για το ΛΕΩΝΙΔΑ όλων. Θα ήθελα κι εγώ να αναφερθώ σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό, που κατά τη γνώμη μου φωτίζει τις ιδιαίτερες σχέσεις του Λεωνίδα με τους νεότερους συντρόφους του, την αγάπη του γι’ αυτούς, την υπερπροστατευτικότητά του, τη στήριξή του, την ενθάρρυνση που τους παρείχε αφειδώλευτα.

Εκλογές 1981. Η αφεντιά μου, υποψήφια του ΚΚΕ Εσωτερικού στην πόλη της Θεσσαλονίκης (Α΄ εκλογική περιφέρεια). Γυρίζω στην πόλη και για προπαγάνδιση του κόμματός μας και για να καλέσω φίλους στη «μεγάλη» προεκλογική συγκέντρωση που θα γινόταν το βράδυ. Ξαφνικά βρίσκομαι μπροστά σε αφίσα (αλήθεια, από τότε ήταν τόσο λίγες) που καλούσαν τον κόσμο στην πλατεία Αριστοτέλους «... με ομιλητή τον Λεωνίδα Κύρκο. Θα χαιρετίσουν: Δημήτρης Μαρωνίτης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Καίτη Τσαρουχά».

Σοκ και δέος. Στο μπαλκόνι του «Ηλέκτρα Παλλάς» και εγώ μαζί με τους τρεις που θεωρούσα κάτι σαν ιερά τέρατα και της πολιτικής και της ρητορικής. Και χωρίς να ρωτηθώ (πολύ ανανεωτικό!!!).
Τρέχοντας, στην κυριολεξία, φθάνω στα γραφεία του κόμματος και, έξαλλη, ζητάω τον λόγο για το γεγονός. Η απάντηση από την ηγεσία της οργάνωσης είναι «δεν σε ρωτήσαμε γιατί ήμασταν σίγουροι ότι θα αρνηθείς και σκεφτήκαμε να σε φέρουμε προ τετελεσμένου γεγονότος». Αμετάπειστη εγώ, δηλώνω αποφασισμένη να μη βγω στο μικρόφωνο «με τίποτε» γιατί δεν θα τα καταφέρω.

Σε λίγο μπαίνει στα γραφεία ο Λεωνίδας με άλλους συντρόφους και με έναν φωτογράφο. Παίρνει μέρος στη συζήτηση. Εγώ, αμετακίνητη, προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι δεν θέλω και δεν θα τα καταφέρω. Κάποια στιγμή με πιάνει από τα χέρια και μου λέει επί λέξει: «Κυρά μου, θα μιλήσεις. ΜΠΟΡΕΙΣ» Μίλησα. Μπόρεσα. Έτσι ήξερε ο Λεωνίδας να στηρίζει τους νεότερους.

Αυτή η παρότρυνση «ΜΠΟΡΕΙΣ» ήρθε στο νου μου όταν, στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, φέτος τον Ιούνιο, εμφανίστηκε ο Λεωνίδας και όρθιοι όλοι, προεδρείο, σύνεδροι, φίλοι, χειροκροτούσαμε, χωρίς να μπορώ -όπως και πολλοί άλλοι- να κρατήσω τα δάκρυά μου. Αχ, Λεωνίδα... Πόσο αλλιώτικη θα ήταν η πορεία της αριστεράς αν οι ηγέτες της στήριζαν τους νεότερους συντρόφους τους με τη δική σου πειθώ και μεγαλοσύνη...

ΚΑΙΤΗ ΤΣΑΡΟΥΧΑ
Από την ΑΥΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

linkwithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...